Amerika: Dag 07: I've got the keys- Miami- Florida Keys
Daar we vandaag naar het zuiden rijden en daardoor minder last van het verkeer hebben, staan we wat later op. Uiteindelijk zitten we om 7 uur in de auto op weg naar Key West. Het eerste stuk van de route gaat langzaam door de vele verkeerslichten, maar eenmaal op Key Largo gaat het allemaal wat sneller. We stoppen nog even voor een ontbijtje onderweg. Met een volle buik gaan we weer verder. Nadat we de langste brug zijn overgereden (the 7 mile bridge) stoppen we even om foto's te nemen. We steken ook nog even de weg over om aan de andere kant te spieken. Daarna vervolgden we onze weg. Volgende stop Bahia Honda Key waar we het state park bezoeken. We lopen als eerste naar het hagelwitte strand waar we een kleine wandeling door de branding maken. We zien diverse soorten visjes zwemmen in het water. Het is een heerlijke wandeling met een prachtig uitzicht in het zonnetje. We genieten 100%. We eindigen bij de oude spoorbrug. We gaan weer het eiland op en lopen naar de andere kant. Beetje lopen, foto's nemen, kletsen met andere mensen. Roy en Allette klimmen nog omhoog naar de brug. Ik blijf beneden. Mij te warm.
Daarna gaan we naar het winkeltje waar we 3 ijskoude flessen cola halen. We drinken deze op de veranda op. Het spettert een paar minuten en daarna is het snel weer droog. Als het hierbij blijft, zijn wij happy campers. Als we in de auto stappen, is het nog een klein uurtje naar Key West.
We parkeren de auto bij de haven en het eerste wat ik zie, is een vis restaurant genaamd Bo. Ik kan niet anders dan een paar foto's nemen en ik moet even met weemoed aan mijn mooie kereltje denken. Ik mis hem.
Eerste doel: het meest zuidelijke puntje van de Verenigde Staten. We hadden een kaartje en lopen via de pitoreske straatjes er naar toe. Hier en daar schieten we wat plaatjes en overal lopen kippen en hanen rond. Als we vlak bij het zuidelijkste punt zijn, zien we een kip met kleintjes op de weg. Natuurlijk even kijken. Moeders en 5 kleintjes klimmen weer op de stoep, maar voor 1 kuikentje was de stoeprand te hoog. Ik had direct visioenen van een plat gereden kippie, dus Mirjam to the rescue. Moeder kip was het daar niet helemaal mee eens en viel me aan toen ik probeerde het kuikentje een handje te helpen. Uiteindelijk heb ik het jonkie via een omweg zonder mijn geur achter te laten bij moeders terug gebracht. Het duurde even en gelukkig heb ik twee geduldige reisgenoten. 200 meter verderop was de boei van het meest zuidelijke punt en nu komt een klein dieptepuntje. We moesten in rij staan voor foto's. Toen we aan de beurt waren, wilden we eerst een foto van de 'boei' zonder mensen en toen mensen zagen dat we niet direct erbij gingen staan, deden zij dat wel. Oprotten, onze beurt. Maar we hebben de boei zonder mensen en vreselijk foute foto's van ons met de boei. Volgende doel was de paal met de diverse plaatsnamen en afstanden. Deze stond niet op de kaart (helaas geen lingo) maar we hadden wel een idee. We lopen terug via Duval street, wat de leukste en gezelligste straat van het eiland is.
We kijken onze ogen uit. Uiteindelijk zien we een informatie standje en vragen waar de paal is. Er blijken er twee te zijn. Een kleine en een grote. Op weg. We vinden de kleine, maar we willen de grote. We halen nog wat te drinken, want het is erg warm. We vragen nogmaals aan iemand waar de paal is en die stuurt ons naar de andere kant van het eiland. Wij weer wandelen en we komen op een plek en denken: hier staat de paal echt niet. Terug naar Duvalstreet. Jammer, maar dan maar geen foto van de paal. Het is warm en we willen zitten. We lopen het hele eind weer terug en gaan wat drinken bij Sloppy Joes. ( de stamkroeg van Hemmingway) Lekker koel, maar niet te koel. We besluiten om hier ook wat te eten. Chicken sandwich voor Roy en Allette en gerookte vissalade voor mij. Het smaakt voortreffelijk, we genieten van het eten, de muziek en de mensen. Daarna lopen we langzaam naar de plek om de zonsondergang te zien. We zijn te vroeg, maar het is geweldig om de mensen, de verkoopstalletjes, straat' artiesten' te aanschouwen. Het moment supreme is aangebroken en we weten een mooi plekje aan de kade te bemachtigen. Helaas....... wolken, wolken en wolken. We nemen enkele foto's, maar mooi is het niet. Heel even komt de zon door de wolken wat wel mooie plaatjes oplevert. Om de drukte voor te zijn, lopen we alvast naar de auto. We rijden langzaam van de parkeerplaats af en wat zien onze ogen. Juist: de paal. Allette springt met camera de auto uit voor foto's. Yes, toch nog gevonden.
Dan rijden we weer de lange weg terug naar Miami. Geen mooi uitzicht, maar we hebben een lekkere radiozender gevonden en rijden al swingend terug.
Amerika: Dag 06: Regent harder dan ik hebben kan- Miami - Sanibel Island
De wekker ging om 4 uur. Douchen, klein hapje eten en om 5 uur zaten we in de auto. De weg is drukker dan verwacht, maar we kunnen goed doorrijden. Als de zon langzaam opkomt, stoppen we even op een rest area om wat foto's te nemen. Het was half bewolkt, maar de lucht trekt meer en meer dicht. We zien het weerlichten en de eerste druppels vallen. Na 10 minuten hadden we herhaling van een paar dagen terug. De hemel brak open en we zagen geen hand voor ogen meer. Parkeerplaats opgezocht om de bui uit te zitten. Het is gewoon niet veilig om te rijden. Na zo'n 20 minuten is de ergste regen voorbij en wordt het langzaam wat lichter. We blijven nog even 10 minuten wachten en gaan dan weer de weg op. De rest van de weg blijft het regenen. Eenmaal op Sanibel Island aangekomen rijden we naar het puntje waar de vuurtoren staat. We parkeren de auto, het drupt nog wat, we treuzelen een beetje, maar als we eenmaal het strand opgaan is het droog. De lucht in de verte is pikzwart. Het strand is prachtig, zelfs bij dit donkere weer. Daarnaaast kunnen Roy en ik ons bewegen zonder een spoortje zweet. Het is koel en er staat een heerlijk windje. Overal liggen schelpen en er zijn ook mensen fanetiek aan het schelpen zoeken. We lopen langzaam richting de vuurtoren, maken foto's van de lucht, vogeltjes en de schelpen. Dan ziet Roy zijn oog wat. Vinnen..... we turen het water af en er zwemmen dolfijnen. Een moeder en kind en 1 alleen. Het lukt ons niet om deze op de foto te krijgen. Maar we hebben ze gezien. We lopen naar de vuurtoren, lassen een plaspauze in en lopen via het strand weer terug naar de auto. Er staat een groepje in de zee te staren. Ja hoor, meer dolfijnen. Deze keer lukt het me om een paar vinnen vast te leggen en ik maak een filmpje.
Met de auto rijden we naar een ander stuk strand op het eiland en deze is beduidend minder mooi dan het eerste stuk. Het nodigt ook niet uit om een stuk te wandelen. We waaien even lekker uit, staren wat naar de zee of we dolfijnen kunnen spotten en gaan dan weer terug naar de auto. Het begint dan ook weer te regenen en het blijft voorlopig regenen. We rijden terug naar Miami via de Everglades in de hoop wat meer alligatoren te spotten. Tijdens de stops zien we er 1 en een schilpad. We wilden eventueel nog een ritje met de airboat doen, maar het weer laat het niet toe.
We rijden verder naar Miami, waar we weer vast in het verkeer komen te staan. Later dan gepland komen we bij het huisje. Ondertussen regent en onweert het nog steeds. We chillen wat en gaan daarna naar bed.
Amerika: Dag 05: Don't buy me a ticket to the tropics- Miami Key Biscane, Vizcaya museum and garden
We staan vroeg op, maar iets later dan normaal, omdat Roy en ik zo laat thuis waren. We springen rond 7 uur in de auto om naar Sanibel Island te gaan. Binnen 5 minuten staan we vast, muur vast. Na drie kwartier besluiten we van de snelweg af te gaan om te tanken in de hoop dat het daarna wat minder druk zal zijn. Tankje vol, groepsberaad. Heeft het wel zin om die kant op te gaan? Zo'n file is niet zo maar opgelost en hoe laat komen we dan aan? Sanibel is toch nog ruim 3 uur rijden. We besluiten om in Miami te blijven en morgen vroeg op te staan en om 5 uur te gaan rijden om de drukte voor te zijn. We gaan op zoek naar een Starbucks voor de wifi, koffie en een klein ontbijtje. Zeer onbeschofte jongen die ons hielp. We gaan zitten, slaan de reisboeken open en zoeken online naar dingen in de buurt. Ok, dagindeling bekend. Nog even mijn laatste slok koffie en we kunnen op pad. Beker aan de mond en ik wist niet hoe snel ik het uit moest spugen. Vol met koffie prut. Bah bah, gauw naar de wc om mijn mond schoon te maken.
Op naar Key Biscane. We rijden eerst naar het uiterste puntje van het eiland om de vuurtoren te bewonderen. Onderweg zien we allerlei salamanders van groot tot klein. Als we de auto parkeren loopt er net een grote groene weg en ik kon 'm niet meer terug vinden. Het is vandaag bloedheet en sluizen gaan direct open en lopen. We lopen naar de vuurtoren en maken wat foto's en nemen onze groeps- shadow- foto. Terug bij de parkeerplaats nemen we nog wat foto's van vogels, eekhoorns, hagedissen en lekkere grote spinnen die een prachtige tekening hebben. Daarna rijden we naar een andere gedeelte van het eiland waar we nog een wandeling maken. Zwaar bezweet komen we terug bij de auto. Roy en ik schrappen nu pertinent de tropen als vakantie bestemming en daarna duiken we heerlijk in de airco.
We gaan weer het vaste land op en rijden naar Vizcaya Museum en Tuinen. Vizcaya is een villa in de wijk Coconut Grove. Deze villa werd gebouwd in de periode 1914 - 1916 in opdracht van de ondernemer James Deering en is een mooi voorbeeld van Mediterranean Revival-architectuur. James Deering heeft diverse malen aan de architecten gevraagd: moet het nu zo groot? Ja vonden zij. We kopen kaartjes en gaan eerst even wat te drinken halen. Het is erg druk, want er is net een volle bus met bejaarden binnen gekomen. Nadat we weer gehydrateerd waren en afgekoeld, zijn we naar de tuinen gelopen. Eerst langs de zeekant gelopen. Prachtig uitzicht en je begrijpt meteen waarom deze meneer hier heeft gebouwd. Ook de tuinen zijn prachtig en is een romantische fotoshoot (verloving ofzo) van een stelletje aan de gang. We bekijken de tuinen, nemen foto's en gaan daarna het huis in. Prachtig en veel te groot ( je zou het schoon moeten maken) Opvallend is dat iedere kamer een open haard heeft. (want ???, het is bloedheet hier, ook in de winter) We hebben de boven- en benedenverdieping bestudeerd en lopen terug naar de auto. Op naar het huisje.
Daar ontmoeten we Carl en Kathy, de eigenaren en de hond Tommy. (1 van de poezen had ik al eerder ontmoet) Ik ren vlug naar binnen en haal de stroopwafels op die we voor ze hebben meegenomen. We kletsen wat en zij zijn niet echt gewend dat de mensen zo vaak weg zijn als wij.
Later die middag lopen we naar Miami Dadeland Mall, een 100 meter verderop. Ik haal wat shirtjes bij Old Navy voor een prikkie (ideaal voor de vakantie) en we lopen langs de winkels en struinen nog even door Macy's. Avondeten: wederom the cheesecake factory. Allette neemt hetzelfde als de vorige keer, Aziatische wraps, Roy een cheeseburger en ik meatloaf :-) Het is wederom verrukkelijk en chips, weer geen ruimte voor cheesecake. Ik heb gewoon niet eens mijn bord leeg. Ik laat mijn restant inpakken en we nemen 3 stukken red velvet cheesecake mee naar huis. Met volle buiken hobbelen we terug. Bij het stoplicht staat een zwerver te bedelen bij de auto's. Ik dacht op zijn bordje te lezen dat hij honger had. Dus ik roep hem en vraag of hij interesse heeft in mijn leftovers ( die anders waarschijnlijk toch in de prullenbak waren beland) Ik kreeg 2 God bless you's en we lopen verder naar huis. We draaien ons nog even om en hij was gelijk aan het eten.
Thuis kletsen we nog wat, Allette proeft alvast de cake voor en we gaan slapen. Morgen een early rise.
Amerika: Dag 04- The Dolphin's Cry- Miami- Sunrise Miami Beach, Ocean Drive en Miami Dolphins
Weer wakker gelegen door jeukende muggenbulten. Allette en ik zitten helemaal onder en ze zijn groot met dikke blaren. Roy heeft er ook last van, maar niet zo erg als wij. Het liefst zou ik me van top tot teen bedekken, maar daar is het veel te warm voor.
We staan om 5 uur op. Om zes uur zitten we in de auto, op weg naar Miami Beach voor de zonsopgang. Hoewel we op tijd zijn weg gegaan, zijn we net 10 minuten te laat voor de allermooiste kleuren. We nemen ons voor om voortaan 20 minuten extra reistijd uit te trekken ivm afslag missen en parkeerplaats zoeken. De auto staat en we snellen ons naar het strand waar we nog net de intense kleuren mee pakken. We zijn wederom niet de enigen die dit spektakel willen zien. Ik denk dat ik zo wel 100 man zie. Ik speel heerlijk met mijn diafragma, maar krijg niet voor elkaar wat ik wil. Maar desalniettemin schiet ik wat leuke plaatjes. We genieten van het mooie uitzicht. Langzaamaan lopen we terug naar de auto en we rijden naar Ocean Drive. Het parkeren is tot 9 uur gratis, dus we kunnen een uurtje gratis parkeren en we vullen bij tot 11 uur. Tijd voor koffie. We lopen naar The News. Al zo lang 1 van de populairste tenten. Koffie en thee, Roy en ik nemen nog wat eten. Als onze maagjes vol zijn, gaan we op pad. We lopen langs de bijzondere hotels en gebouwen en nemen gevel foto's. Daarna lopen we de andere kant op, langs het huis van Versace en nemen nog even een stuk strand mee. In de schaduw koelen we even af en drogen we een beetje op. Op ons dooie gemakje lopen we terug en nemen de omgeving nog even goed in ons op. We vervolgen onze weg naar het Holocaust Memorial. Voor de zekerheid hebben we plastic tassen bij ons, mocht het water niet zijn weggelopen. We vonden snel een plek op het parkeerplaatsje naast het monument. De zon en de pomp hebben hun werk gedaan en het is droog. We lopen naar het binnenste van het moment en eenmaal daar kijkend naar de beelden waar de wanhoop van afstraalt met op de achtergrond een kinderkoor dat Hebreeuwse liedjes zingt, komt het binnen als een kanon. Wat is dit indrukwekkend en mijn ogen zwellen een beetje op.
Inmiddels is het tijd om terug naar het huisje te gaan. Roy en ik gaan vanmiddag naar de Dolphins game. We rusten wat uit, frissen ons op en om kwart voor twee lopen we naar de metro toe. Er zit een bewaker en we vragen hem om ons te helpen met een retourtje naar het stadion. Hij selecteert een dagkaart en vertelt dat het goedkoper is dan twee losse kaartjes, want we moeten ook nog een stuk met de bus en dan hadden we weer nieuwe kaartjes moeten kopen. Hij zei: kan je mooi een biertje van kopen. De metro komt een kleine 10 minuten later en is heerlijk rustig en koel. Na ongeveer 30 minuten stappen we uit en onze bus komt er net aanrijden. Gelukkig stapt er iemand in die ook naar de wedstrijd gaat, zodat we niet continu de haltes moeten controleren. Het ritje, zeg maar rit, was behoorlijk lang en liet ons gedeeltes zien van Miami waar je als toerist nooit komt of zou moeten komen. Niet de gezelligste buurten.
Langzaam stappen er nog meer Dolphin fans in de bus, dus nu weten we zeker dat het goed komt. Om kwart voor 4 stappen we uit en komen terecht op de parkeerplaats. Deze staat vol met auto's, party tenten en de geur van verse BBQ komt je te gemoed. Overal muziek, vrolijke, dansende en etende mensen. Roy en ik kijken onze ogen uit. Al snel lopen we op met een klein groepje fans en zij laten ons de beste tailgate plaatsen zien op de parkeerplaats. Dan komen we bij het stadion aan. Oh my, wat een drukte, wat een feest (eerste thuiswedstrijd van het seizoen) We vragen aan een dame waar onze ingang is. Natuurlijk aan de andere kant van het stadion. Maar zo zien we wel alles. De aftrap nadert, maar de rij bij de ingang blijft even groot. Af en toe kunnen we een meter opschuiven. We staan tussen Bufallo Bills en Miami Dolphins fans in en het is 1 groot feest. We missen het nationale volkslied en zien de straaljagers vliegen. Hmmmm, niet leuk. Dan beginnen alle gasten in het blauw te juichen. De Bills hebben een touchdown en staan 7-0 voor. Eindelijk komen we richting de poortjes. We worden van top tot teen gescand en krijgen daarna kaartcontrole. We mogen naar binnen. We zitten helemaal boven in en overal roltrappen, behalve hier. Dus vier verdiepingen omhoog klimmen in het super warme warm, fijn. Boven scoren we eerst een bier (pardon $10) Dat smaakte heerlijk en met een half glas lopen we ons vak binnen. Rij 30, stoel 23 en 24. Rij gevonden, stoelen liepen tot en met 22. Mensen adviseerden ons om via de andere ingang van het vak naar binnen te gaan. We worden aangesproken door een boos meisje. Ze vertelde ons dat we eerst ons bier op moesten drinken, want dit was een non alcohol familie vak. We waren het roerend met haar eens dat ze dat bij de verkoop moeten vermelden. Vlug de rest van het bier naar binnen en op zoek naar de stoelen. Wel rij 30 en tot en met stoel 22. Onze "plekken" zaten achter het reclame bord van Bud Light. Ondertussen is de second quarter al begonnen en we gaan maar gewoon op een paar lege stoelen zitten, want we willen toch ook wat van de wedstrijd zien. Natuurlijk kwamen die mensen terug. Stukje schuiven. De Dolphins waren bitter slecht. Zelfs leken als wij konden dat concluderen. De achterstand werd groter en groter. In half time gaan we naar de steward en zijn ogen rollen als hij onze kaartjes ziet en zegt: oh oh!! We krijgen nieuwe plekken op rij 9. Maar pauze, dus biertje. (Serieus, ik moest mijn ID laten zien) We raken aan de praat met een stel Amerikanen. Het blijft toch altijd leuk.
We kijken naar het derde en vierde kwart en de Dolphins weten wat puntjes te scoren, maar hun defensie was nog erger dan die van Ajax. Huilen met de pet op. Da's fijn als je een neutrale kijker bent. Naast mij zat een dame en alles wat zij aan had, was van de dolphins. Tot haar strik in het haar aan toe. Geweldig. We kijken de wedstrijd tot de laatste seconde uit en lopen dan naar beneden. Juichende Bills fans. Beneden staat een meisje (12/13 jaar) en die heeft het een beetje boel moeilijk met het verlies en scheld alle Bills fans de huid vol met woorden die een meisje van haar leeftijd nog niet zo moeten weten.
Naar de fanshop, waar Roy nog een pet scoort, lopen we weer over het parkeerterrein terug naar de bus. Het is nog steeds feest en er wordt nog steeds ge bbq'd. We moesten zo'n 20 minuutjes wachten op de bus. We konden zitten en het duurde nog een flinke tijd eer we uit de drukte waren. De airco van de bus stond op -10 en het was best koud. Overgestapt op de metro (moesten nog ff wachten) en om kwart voor elf waren we weer thuis. Ontzettend moe, maar wat een avond.
Amerika: Dag 03: Bite me baby, one more time _ Miami- Deering Estate- Everglades.
Alledrie slecht geslapen. Op mijn linkervoet heb ik op de 4 teentjes 7 dikke bulten zitten die ontzettend veel pijn doen. Ook Allette en Roy hebben dikke pijnlijke bulten. We zien er uit alsof we de builenpest hebben opgelopen. Zwaar minder. Ik ga buiten even een sigaretje roken en zie een stukje heldere lucht met veel sterren. Ik staar er naar en zie een vallende ster voorbij komen. Nog even gewacht of er meer kwamen, maar het bleef er bij 1. Douchen, aankleden en op pad. Vandaag willen we de zonsopkomst zien bij Deering Estate, maar ik heb iets te lang getreuzeld en daardoor is de zon al op. We parkeren de auto en lopen naar het water. We komen krabbetjes tegen. Zo leuk. Of het nu door de regenval kwam of door hoog water, de pier stond onder water. Ik had mijn slippertjes aan en kon doorlopen. Allette en Roy hadden gympen aan en liepen via de verhoogde rand. We waren niet de enige. Toen we aankwamen lopen, liep er een man met ons op die vertelde dat hij 15 jaar lang bijna ieder weekend kwam om deze pracht te aanschouwen. We nemen foto's en de foto's van de telefoon zijn een weerspiegeling van de werkelijkheid, terwijl mijn Nikon foto's ook mooi zijn, maar zonder de fel blauwe lucht. Meer spooky. De volgende keer ga ik met mijn diafragma spelen. Er is ook een paringsdans bezig van een school vissen die uit het water springen. Het is me niet gelukt om dit vast te leggen. We lopen terug en gaan bij de starbucks even koffie/ thee drinken. Daarna vervolgen we onze weg naar de Everglades. Onderweg zien we de eerste eekhoorn en gieren. Allette heeft een route door het zuidelijk deel van het park. Tijdens het eerste deel van de route komen we nog wat auto's tegen. Af en toe stoppen we voor foto's en een stukje film. Het is half bewolkt en daardoor erg warm, maar te doen. Zodra we de auto uitkomen is het aanvalluhh voor de muggen. Allette had zich al ingesmeerd en Roy en ik wisten niet hoe snel we die fles moesten pakken. Na de grote smeerbeurt voelden we ons weer veilig. We rijden weer verder. Bij de volgende stop was het wederom aanvalluh. Het spul hielp helemaal niet. We hebben de weg helemaal voor ons zelf en het voelt als of we door de tropen rijden. We maken regelmatig stops om de muggen te voeden en natuurlijk om mooie plaatjes te schieten. We zien een aantal alligatorkoppen in het water en 1 in vol ornaat. Allette zag nog twee babies over de weg schieten, maar toen we terug reden waren ze weg. Het spookstadje was de titel niet waard. Twee vervallen gebouwtjes, pompstation en oude auto. Ook mochten we het terreintje niet op.
We komen weer terug in de bewoonde wereld en besluiten om naar Napels te gaan. Daar is een oude houten pier. Mooie plek om foto's maken. Uurtje rijden en we zijn er. Het stadje op zich valt wat tegen. Misschien denken we onbewust aan Italie en verwachten we meer oudere gebouwen. We vinden de pier en geheel in de trend van deze vakantie wordt de pier gerestaureerd en is niet toegangelijk voor het publiek. We struinen de reisgidsen af of we nog iets anders zien waar we naar toe willen. Nope, dus lunch. We gaan naar de Olive Garden. Het eten kwam snel. Flatbread met kip voor Allette, spagetti and meatballs voor Roy en ik had linginie met alfredo saus. Na de twee hap kijk ik op mijn vork en zie daar een heel teentje knoflook opzitten. Tijd voor nadere inspectie van het bord. 17 tenen knofllook. Toen op visexpeditie om deze eruit te halen. Ik wil nog graag vriendjes blijven met Roy en Allette ;-) Buikje vol en terug naar Miami.
We rijden het eerste gedeelte via een saaie snelweg, daarna nemen we wat scenic route. Donkere wolken worden donkerder en donkerder. De eerste druppels vallen. Het worden er meer en meer.... en we zien geen hand voor ogen meer. Waarschuwingslichten aan, snelheid verlagen en bij de eerste beste afslag er af. Daar zitten we de bui uit. Het onweert en de hemel is open gebroken. We wachten zo'n 20 minuten. De regen neemt af en we durven weer te rijden. We maken nog even een benenstrek moment en zien een prachtige roofvogel op een paal zitten. Eenmaal binnen de grenzen van Miami stapelt het verkeer zich weer op. Wat volgens de route app 35 minuten is, wordt anderhalf uur. Eenmaal thuis hebben we geen puf meer om wat te doen. We proberen wat te internetten, maar de wifi is erg instabiel. Ook mijn laptop werkt niet echt mee. We kletsen wat, maken plannen voor morgen en gaan lekker slapie doen.
Amerika: Dag 02 - Lost in navigation - Miami- Holocaust Memorial- Calle Ocho
Het duurde even eer ik in slaap viel, want ik moest nog effe de dag verwerken. Uiteindelijk viel ik rond half 3 in slaap. En om 5 uur weer klaar wakker. Roy ook en we zeiden tegen elkaar: dit is te vroeg. We gaan proberen om tot zes uur te slapen. Wonderbaarlijk weten we het tot zeven uur uit te houden. Langzaam staan we op, een ontbijtje gemaakt. De verhuurder heeft brood, jam, ontbijtgranen en melk voor ons gehaald. Tijdens het ontbijt bespreken we wat we gaan doen vandaag. We gaan lekker rustig aan doen. Na het douchen pakken we de bullen bij elkaar en stappen in de auto. We willen als eerste naar het holocaust memorial. We stellen de 'gedoogde' navigatie in en gaan op pad. Ze wil dat we een brug over gaan, maar deze is afgesloten wegens onderhoud. Normale navigatie herberekent, deze niet. Ze bleef maar pushen dat we moesten keren. UIT en via de navigatie op de telefoon naar de volgende brug. We parkeren de auto en de hemel breekt open. We wachten tot het weer droog is en lopen er naar toe en wat blijkt: het binnenste gedeelte van het memorial, wat het allermooiste is, is onder water gelopen. Nu hebben we slippertjes bij ons, maar het water is blauw geverfd. We spreken een meneer die er werkt en hij geeft aan dat het leeg pompen van het binnenste gedeelte nog zeker een paar uur duurt. We besluiten om van de week nog een keer terug te keren in de hoop dat het dan droger is. Volgende stop is Little Havana oftewel Calle Ocho. Ook hier hadden we een beetje moeite om het te vinden. Een richtingsverkeer, waar kunnen we parkeren en navigatie systeem dat niet mee werktt. Uiteindelijk hebben we alles uitgevogeld en we zetten de auto weg in een zijstraat. Het is half bewolkt en best warm. Bij Roy en mij staan de sluisen binnen de korste keren open. We lopen als eerste naar het domino park. Bekend om de domino spelende oude Cubaanse heren en een enkele dame. We kijken eerst wat rond en als snel komt er een lief mannetje naar ons toe die zegt dat het geen enkel probleem is als we foto's willen maken. We pakken de camera en nemen wat foto's. De mensen staren ons aan of dat denken we. Het blijft raar om mensen vast te leggen die je niet kent. Allette speelt met haar nieuwe lens en maakt veel detail foto's. We lopen verder en gaan Little Havana verkennen. We lopen gelukkig aan de schaduwkant wat het iets dragelijker maakt voor Roy en mij. We zien restaurantjes, barretjes, sigarenwinkels (pipa, als je nog gerookt had, had ik een dikke voor je meegenomen. 1 voor jou en 1 voor mij en dan thuis samen met een glas whiskey opgerookt) Hier en daar een souvenierswinkeltje, art galerij, een heuse barbershop en supermarktje. We lopen via de andere kant weer terug. Ook hier hetzelfde aanbod. Allette en ik dachten een leuk sigarenfabriekje te hebben gezien en dachten het gemist te hebben. Dus we lopen nog een paar keer de straat heen en weer, maar we kunnen het niet terug vinden. We beginnen ondertussen trek te krijgen en gaan op zoek naar een restaurantje. Natuurlijk willen we Cubaans eten, maar van de restaurantjes die we binnen lopen trekt het menu ons niet aan (vette hap) of de ambience in combi met het menu. We belanden uiteindelijk bij de Mexicaan midden in Little Havana :-). Roy en Allette aan de chicken taco's en ik aan de beef quesedilla's. Het smaakte heerlijk. We lopen nog een stukje en ondertussen is het half vier. We besluiten om richting huis te gaan en nog even boodschappen te halen. Richting huis is geen probleem, maar de straat vinden des te groter. Nu blijkt en daar kwamen we na een uur achter dat er twee verschillende straten zijn binnen een 5 mile radius met dezelfde naam en wij reden rond in de verkeerde straat. Poging 396: we zien Trader Joe's en besluiten hier naar binnen te gaan. We halen wat kleine dingetjes en rijden daarna naar de publix voor de rest. Poging 397 om het huis te vinden en deze keer gaat het beter en vinden we het ook. We laden de boodschappen uit en gaan even zitten en relaxen. We komen er achter dat we alledrie lek geprikt zijn en het anti muggen spul wordt aangerukt. Rond half 8 lopen we naar de Cheese Cake factory in de Dadeland Mall. Druk, maar toch hadden we meteen een tafeltje. Het menu is wederom uitgebreid en we hebben best wel even tijd nodig om tot een keuze te komen. Asian wraps voor Allette en old fashion burgers voor Roy en mij. We hebben heerlijk gegeten en komen, helaas, tot de conclusie dat er geen ruimte meer is voor een stuk cheesecake. We rekenen af en lopen terug naar het huisje. We kletsen nog wat en komen er achter dat we nog meer muggenbulten hebben. Nogmaals smeren. Rond elven gaan we slapen.
Amerika: Dag 01 Flyway trough hell. Amsterdam - Miami
Na maanden plannen, dromen en aftellen was het eindelijk zo ver. Onze vakantie naar Florida zou beginnen. Allette was alvast naar Amstelveen gekomen en rond kwart voor zeven gingen we richting schiphol waar we om half acht aan kwamen. Roy volgde een kwartiertje later. Op naar de incheck console. Alles ging goed, ik kreeg twee boarding passen, Allette kreeg twee boarding passen .... Roy inchecken en hij kreeg 1 boarding pass van Amsterdam naar Atlanta en niet naar Miami. Oh oh... aan een KLM dame gevraagd en we moesten even naar balie 16 lopen om het daar te regelen. Ook kwamen we er achter dat hij aan de andere kant van het vliegtuig zat. Ook dat konden we daar regelen. Even wachten, aan de beurt en helaas, we kunnen niet vanaf hier niet de stoel wijzigen, dat moet u even bij de gate doen. Ook kunnen we u niet inchecken op de vlucht naar Miami. Dat moet u ook even bij de gate doen. We mochten wel de koffers alvast afgeven. Dat scheelt. Door de douane, een heel apart gedeelte voor Amerika gangers. Handbagage op de band en een body scan. Zowel bij Roy en Allette moest de handbagage open. Even taxfree shoppen en maar langzaam naar de gate lopen, want we zouden al om 9:15 gaan boarden.
Eerst door de volgende controle: waarom, hoe, wat etc. Ik was helemaal voorbereid. Printjes van de facturen etc etc. Kom maar op je met vragen..... Heeft u spullen van een ander bij u, heeft iemand anders uw koffer ingepakt. Neen! Nou fijne reis.
Naar de gate en we gingen even op de stoeltje zitten. Een oproep: beste reiziger, er is een slangetje stuk. We gaan nu onderzoeken of we het slangetje gaan maken of dat we een nieuw vliegtuig laten komen. We houden u op de hoogte.
Beste reiziger, we gaan het slangetje maken. Dat is sneller. Als u rond 10 uur weer hier bent, hebben we een update. Dan nog maar even wandelen. Terug gegaan, naar de balie gelopen om te kijken of we Roy op de vlucht naar Miami konden laten inchecken (we hadden toen nog hoop deze te halen) en of we bij elkaar konden zitten. Dat laatste was geen probleem, er was nog een stoeltje achter Allette en mij vrij. Dat eerste: nee, dat gaat niet lukken. Gelijk gevraagd: wat als we de vlucht naar Miami missen. U hoeft zich absoluut geen zorgen te maken. Zodra de vlucht vanuit Amsterdam vertrekt, wordt er gekeken of u de aansluiting haalt en zo niet, wordt u automatisch omgeboekt op de volgende haalbare vlucht. Bij aankomst wordt u opgewacht door iemand van Delta die u hiermee verder helpt. Wat een geruststelling.
Update: het repareren van het slangetje duurt wat langer dan verwacht, maar is no g altijd sneller dan een ander vliegtuig laten komen. Boarding tijd is nu 11:30. Maar weer een stukje wandelen. Nog even een broodje gehaald. Uiteindelijk gingen we om kwart over 12 aan boord. Na de mededeling dat het vliegtuig opgeladen was met benzine (huh??), vertrokkken we eindelijk om ...10 over half 2.
We zaten best ruim en er waren wat films die we wilden zien. Al snel gingen we eten en ik koos natuurlijk voor het gerecht met paprika. Na het eten wat proberen te slapen, maar het bleef bij doezelen. Om 5 over 5 landden we uiteindelijk op Atlanta. Degene die een aansluitende vlucht moesten halen, mochten er als eerste uit. Door immigration: koffers halen en op zoek naar de delta dame. Geen delta dame, even vragen wat te doen. We moesten naar een speciale balie en daar..... 100 wachtenden voor ons met hetzelfde probleem. Lang wachten en eindelijk aan de beurt. We konden standby op de volgende vlucht, maar kozen voor zekerheid en namen de vlucht van 9 uur. Weer door de top tot teen check heen en toen wachten..... Om kwart over 8 waren we bij de gate en al snel stond op het bord dat we een upgrade hadden naar de eerste klas (klein goedmakertje) Keurig op tijd vertrokken we en we vlogen over een paar onweersbuien en dat was erg gaaf om te zien. We landden zelfs eerder dan gepland. Koffers gehaald en toen 3 kilometer gelopen naar de car rental voor onze auto. Hij probeerde nog een tank benzine te chargen die al in het pakket zat en gelukkig was ik nog net wakker genoeg om dit te stoppen. Eindelijk alle papieren ingevuld en geprint, de auto ophalen. We geven de papieren af en het meisje zei: oh, die hebben we niet staan. Dat duurt nog minimaal 20 minuten eer er een auto beschikbaar is. Tot nu hebben we alles met lach (soms met kiespijn) ondergaan, maar nu waren we er zo klaar mee. Zitten en wachten. Gelukkig bleef het minimaal en hadden we met 20 minuten een Jeep onder onze kont. Koffers er in en vlug naar het huisje. In de auto zat navigatie welke wij niet besteld hadden, dus wilden wij daar gebruik van maken. Kent hij/zij het adres niet van het huisje. Zwaar minder. Het eerste gedeelte ging soepel, daarna hebben we nog zeker een half uur gezocht. Maar gevonden. De verhuurder wist al dat we erg laat zouden komen, maar ik voelde me er best wel k*t bij dat hij tot bijna 1 uur moest wachten.
We hebben de auto uitgepakt, even opgefrist en naar bed.......
Dag 08: las Vegas: Poker Face
What ever happened in Vegas stays in Vegas!
