Dag 07 van Williams naar Viva Las Vegas:

We hebben de wekker om half 8 gezet. We hadden gisteravond bij het pompstation iets kleins meegenomen voor ontbijt. Via de safeway waar we nog wat boodschappen halen en iets voor Nicole haar keel vertrekken we richting Las Vegas. Het is erg fris en zwaar bewolkt. Onze eerste stop is Seligman. Een heel klein zeer toeristisch route 66 dorpje. Het jammere is dat het zachtjes regent en onweert. Als we parkeren is het droog en we lopen wat door de winkeltjes heen. Vervolgens barst de regen weer los en donders zijn oorverdovend. Snel terug gerend naar de auto en we vervolgen onze weg.

Het valt met bakken uit de hemel en zien geen hand voor ogen. We verlagen onze snelheid en zetten onze waarschuwingslichten aan. De meeste auto´s hebben hun snelheid aangepast, maar er blijven toch altijd een paar idioten die je met 80 mile per uur voorbij snellen. Dan is het weer droog en we hopen dat we het hebben gehad. Oeps, nog een bui en nog 1 en nog 1. Vlak voor Kingman wordt het droog en begint de zon weer te schijnen.

En nu voor mij een hoogtepuntje van de vakantie: eten bij Cracker Barrel. Het is druk, maar we hebben vrij snel een tafel. Ik neem wat ik altijd neem: Sunrise Sampler (van alles wat) en Niek neemt een scramble van ei met groente. Oh oh wat smaakt dat weer lekker. Helemaal vol van het eten lopen we terug naar de auto. Volgende stop: de Hooverdam. Vier jaar geleden ging je via de Hooverdam naar Vegas, nu zijn ze klaar met de brug en moet je afslaan om de Hooverdam te bekijken. Stapvoets rijden we naar de controle en onze gezichten waren goed gekeurd en we mochten doorrijden. Het is zaterdagmiddag dus erg druk. We parkeren de auto en aanschouwen de dam van een afstandje. Niek heeft niet de behoefte om er over heen te wandelen en ik ook niet, want dit is voor de vijfde keer dat ik hier ben.

We rijden weer terug naar de snelweg op naar Vegas. Op mijn gevoel rijden we Vegas binnen en in 1 keer naar het hotel ondanks dat ik de verkeerde afslag had genomen. We lopen naar de receptie om te checken. We zitten op de zesde etage van het HOOTERS hotel en kijken uit op het MGM. Spullen op de kamer en tijd voor een biertje. We lopen naar de bar beneden en gaan lekker zitten. Daarna even opfrissen en we gaan de strip op.

De temperatuur is heerlijk en er staat een verfrissend briesje. Het is druk en de meeste roltrappen zijn stuk of uitgezet voor onderhoud. Dat wordt klimmen en soms de lift. Onze eerste stap: Hard Rock Cafe voor een hurricane. We zitten lekker en we kletsen wat met de meiden achter de bar. We hadden namelijk gezien dat er een ghost tourwas en vroegen of het wat was. Nu bleek 1 van die meiden een expert te zijn en al op diverse plaatsten in Amerika tours te hebben gedaan. Waaronder SF en ik ben even naar de website gegaan en die leek ons veel interessanter. Dus misschien in SF nog een spookavontuurtje.

Daarna gaan we weer wandelen. Af en toe lopen we een hotel binnen om even te kijken. Onze magen beginnen weer te rommelen. Nu wilden we graag bij outback eten. De wachttijd was 30 minuten, dus we zijn met onze pager aan de bar gaan zitten. Lekker glaasje wijn erbij. Ons tafeltje was sneller klaar dan verwacht. We nemen een blooming onion als voorafje en kreeftenstaarten en steak als hoofdgerecht. We delen de steak en kreeft en eten bijna onze handen erbij op, zo lekker. Nu zitten we echt vol na deze maaltijd en de brunch bij Cracker Barrel. We steken over naar de andere kant van de strip en kijken nog even naar de watershow bij het Bellagio. Zwaar vermoeid en volgevreten komen we aan op de kamer. Zodra mijn hoofd het kussen raakte was ik weg.

Dag 06: The Abyss

Vanmorgen geen wekker gezet, want na een dag als gisteren konden we wel wat extra slaap gebruiken. Rond acht uur staan we op en gaan douchen en aankleden. We besluiten aan de overkant te gaan ontbijten bij Jessica's restaurant. We gaan allebei voor een omelet. Ik neem de Griekse versie met spinazie, feta en gyros en Nicole neemt de Denver versie met allerlei groente erin. Buikjes weer vol en we zoeken onze vuile was bij elkaar en gaan de wasserette verderop in het dorp. kwartjes verzameld, pakje tide gekocht (oh oh wat ruikt dat weer lekker) en wassen maar. Ondertussen haalt Nicole een kop koffie en ik heb de laptop meegenomen en werk verder aan het verslag. Door problemen met de laptop en internetverbinding was ik behoorlijk achter geraakt.

We rijden nog even safeways en doen wat boodschappen. Dan op weg naar de Grand Canyon. Na een uurtje rijden komen we aan en parkeren de auto. Eerst een bezoekje aan het visitors centre waar ik een nieuw vriendje uitzoek. Een bold eagle. Dan nemen we de bus. We stappen bij het eerste uitzicht punt uit. Gister had ik nog met de bar dame staan kletsen en het gesprek kwam op de grand canyon en mijn hoogtevrees. Nu bleek zij een handoplegster te zijn en zij gaf mij een behandeling om mij van mijn hoogtevrees af te helpen. Nu ben ik nogal sceptisch over dit soort zaken, maar was erg benieuwd hoe ik zou reageren op de eerste afgrond. Ik kan vaststellen dat er verbetering is. Ik heb zelfs op het uiterste puntje gestaan en naar beneden gekeken. Ik heb ook geprobeerd op de richel te gaan staan zonder hek, maar dat was me iets te gortig en mijn knietjes begonnen weer te zwabberen. We hebben wat foto's genomen, zijn toen naar het volgende uitzichtpunt gewandeld. Prachtig. Hoe vaak je hier ook komt of bent geweest: het blijft spectaculair om naar te kijken.

De tijd ging sneller dan wij dachten en we besloten maar de bus te nemen bij het eindpunt. Hermit's Rest. Hier kan je prachtig de zon onder zien gaan. Toen we aankwamen, was er nog een ander koppel. Ook waren er veel wolken, maar het kon nog steeds mooi worden. Heel snel trok de lucht dicht en we zagen dan ook maar weinig van de zonsondergang. Wel in de verte regenbuien en soms een weerlicht. De wind begon aan te trekken en het ging steeds harder waaien. De wolken vormden een deken boven de canyon en er waren op meerdere plaatsten steeds meer flitsen. Dit was ook wel mooi om mee te maken.

De bus kwam om ons terug te brengen. De chauffeur ging nog even een plasje plegen en ik hoorde op de radio zeggen dat er van 9 uur 's avonds tot de volgende ochtend een zeer zware storm zou komen en dat de chauffeurs van de laatste ritten goed op moesten letten om alles mensen naar beneden te krijgen. Als de chauffeur terug komt, geef ik dat aan hem door. Tijd om te gaan. Ondertussen is de intensiteit van de flitsen toegenomen en we zeggen soms tegelijkerijd: wooow! Zag je die! na veertig minuten waren we weer in de village en daar had het behoorlijk geregend. We konden alleen maar duimen dat we zonder al te veel problemen terug konden rijden naar Williams. Eenmaal terug bij de parkeerplaats was het pikkedonker en ik ben blij dat ik een zaklamp op mijn telefoon heb als app. Auto gevonden. Ik wil nog wat zand scheppen, maar de grond is keihard en het lukt niet. Gelukkig hadden we tijdens de terugrit nergens last van, alleen een spektakel van flitsen.

Eenmaal weer terug in het dorp proberen we nog wat te eten te scoren, want alle eettenten zijn al dicht. Nicole weet een burrito te scoren bij een Mexicaanse toko en ik haal nog wat bij het pomp station. Voor ons staan allemaal giegelende highschool meiden die net van de plaatselijke highschool football game komen. Nadat we klaar zijn met eten, gaan we weer slapen. Buiten flitst het als een gek en soms ook een flinke rommel, maar het onweer blijft in de bergen hangen. De regen daarentegen niet. Rond de klok van 3 uur worden we allebei wakker van de enorme regenbui die langstrekt. Daarna weer snel ingeslapen.

Dag 06: van Santa Monica naar Williams: the long road

De wekker gaat vroeg af (half 6), maar we zijn allebei al wakker! Douchen, aankleden, koffer inpakken en op naar de IHOP voor ontbijt. We gaan weer op onze vertrouwde plek zitten en krijgen meteen koffie. We hebben de eivervangers ontdekt en nemen allebei een omelet met groente. In plaats van 1000 calorien zijn het er nu maar 390 door de eivervangers. We checken uit en zitten om 8 uur precies in de auto.

We rijden weer naar de 1 toe en gaan richting San Diego. Oeps, daar had ik in mijn planning geen rekening mee gehouden. Heel veel stoplichten. De 1 gaat namelijk door alle mini stadjes heen in plaats van de langs de kust. Het gedeelte waar ik dacht dat we een uur/ anderhalf uur over zouden doen, doen we drie uur over. We stoppen bij een supermarkt voor een nieuwe zak ijs, drinken en een sandwich voor onderweg. Ook nemen we twee flesjes vruchtensap mee. Odwella vitamine C bomb. Erg lekker. Nog even een kop koffie bij starbucks en we rijden weer verder.

Nadat we de strandsteden uit zijn, nemen we de afslag naar de 74. Volgens de rand mc nally een mooie route. Ik vond het wat tegenvallen. Rond een uur of twaalf stoppen we bij een picknick plek voor de lunch. We merken dat het steeds warmer wordt. Reden we vanmorgen nog weg met 21 graden en een licht zeewindje, hier gaan we al richting de 30 graden. Deze keer hadden we een kalkoen sandwich genomen en hij smaakte weer voortreffelijk. Weer terug in de auto en de airco aan. Effe afkoelen. Het stuk van de 74 wat volgt, is een stuk mooier dan het vorige.

Uiteindelijk komen we aan de bij 10 richting Yoshua Tree NP. We zouden eerst omrijden en dan door het park gaan, maar doordat we vanmorgen zoveel tijd kwijt waren, besloten we via de 10 te rijden en dan vanuit de ingang even het park ingaan voor een kleine impressie. Als we eindelijk bij de ingang aan komen en het park inrijden, blijkt er aan de weg gewerkt te worden. We zouden een half uur in de snik hitte moeten wachten om verder te mogen rijden. (temperatuur is inmiddels 38 graden) Dat houdt in dat we dat op de terugweg weer zouden hebben. Hmmm, de auto maar weer omgekeerd. Nog even wat zand geschept. Terug naar de 10.

Na een uurtje rijden naderen we een nieuwe staat Arizona. Het was even afwachten of we een uurtje kwijt waren of dat het gelijk bleef. Gelukkig hadden we ons uurtje nog. We stoppen nog even bij een reststop om te plassen. Ondertussen is het 43 graden. We kletsen nog even met een echtpaar uit Louisiana. Zij had een mooie uitspraak over de hitte: In Louisiana kookt de warmte je en in Arizona bakt de warmte je. We slaan af naar de snelweg naar het noorden. Ondertussen begint de zon langzaam te zakken en zien we 1 van de mooiste zonsondergangen van de vakantie tot nu toe en totaal geen gelegenheid om te stoppen. Dus maar een heleboel mentale foto's genomen.

En toen ging het fout. We missen een afslag. Gelukkig konden we ook nog via een andere route rijden. En toen namen we weer een verkeerde afslag en belanden op de weg naar Phoenix. Gelukkig hadden we vrij snel een mogelijkheid om te keren bij een reststop. We vragen nog even aan een meneer hoe we het snelst naar Williams komen. Hij zegt dat we de 93 moeten nemen. Daar rijden in het donker en kaart lezen heel moeilijk samen gaan, besluiten we meneer zijn advies te volgen. FOUT, FOUT, FOUT. We rijden vreselijk, maar dan ook vreselijk om en realiseren ons dat we niet voor 10 uur in Williams aankomen. We rijden nog een uurtje vol gas door tot de 40. Daar stoppen we en bellen het hotel en spreken op het antwoordapparaat in dat we er pas om half elf zijn. Dan weer met een rotgang op de 40 en nu hopende dat er niet achter af een ticket binnen komt voor speeding.

Om vijf voor half elf zijn we bij het hotel. De dame was zo lief geweest om op ons te wachten. (normaal kan je tot 10 uur inchecken) We krijgen de sleutel en vinden eigenlijk dat we wel een biertje hebben verdiend. We lopen naar de canyon club en deze keer zaten er gewoon mensen binnen in vergelijking tot 2012. We nemen een bier, een slok en een diepe zucht. We made it!! Daarna weet Nicole me om te praten om samen een kareoke song te zingen. We kiezen the going gets tough van Billy Ocean, want 's middags in de auto klonk het wel lekker. Blijkbaar nu ook, want we krijgen nog applaus ook. Doodmoe keren we terug naar onze kamer waar we allebei binnen no time als een blok in slaap vallen.

Dag 05: City of Angels.

We zijn heel erg vroeg wakker en besluiten om maar gelijk op te staan en te gaan douchen. Om kwart over zes zijn we er klaar voor, alleen IHOP is nog niet open. Om half zeven kunnen we naar binnen en krijgen direct een kan koffie voor ons neus. Heerlijk. We hebben weer eens een heerlijk groot ontbijt. Nadat we weer volzaten nog even tanden poetsen en op naar de bus. Voor slechts 1 dollar 75 brengt deze ons naar het centrum. Daar kan geen auto tegen op. We kijken onze ogen uit. We rijden door Beverly Hills, langs Rodeo Drive en stappen op La Brea uit.

Een halte te vroeg, maar na twee dagen in de auto hebben gezeten, is een stukje wandelen wel fijn. We halen nog even een bak koffie bij de starbucks. Het is bloedheet en we proberen dan ook zoveel mogelijk in de schaduw te lopen. En daar is ze dan: de Boulevard of Dreams. Automatisch ga je meteen de sterren op de grond bekijken en lezen.

We worden aangesproken door een Amerikaan in gebroken Nederlands. Of we een toer willen doen..... We laten ons gewoon lekker om lullen en doen het. We hadden nog drie kwartier voordat we weggingen. We lopen naar voorheen Mann's Chinese Theater, nu TLC Chinese theater. We kijken naar de voetafdrukken en we vroegen ons af hoe het is om in een filmsters schoenen te staan. Als twee kleine kinderen springen we van de ene filmster naar de andere. George Clooney, Johnny Depp, Harrison Ford, Al Pacino (kleine voetjes) Robert de Niro, Eddie Murphy (ook kleine voetjes) en ga zo maar door en door.

We lopen langzaam terug naar de opstap voor de toer. Niek smeert zich nog effe goed in, want we rijden in een open busje. Om half 11 vertrekken we. Meteen wordt er een bom informatie op ons losgelaten. Eerste stop: Hollywood letters. Daarna rijden we door de Hollywood heuvels langs de huizen van de sterren. We zien o.a. de huizen van Ice T en Coco, Quinten Tarentino, Jack Nicholson en de rest ben ik alweer vergeten. Oja, het nieuwe optrekje van Kim en Kayne gezien. Shit, je zou het moeten schoonmaken. Over de top! Daarna rijden we nog door de stad langs speciale plekken. Waar Brad Pitt in een kippenkostuum op de hoek stond om reclame te maken, maar ook de hoek waar River Phoenix zijn laatste adem uitblies. Om half een zijn we weer terug.

Eerst even langs de GAP. Ik ben er twee jaar niet geweest en het is onherkenbaar. Totaal nieuwe lijn kleding en Europese maten. Daar gaat mijn adresje voor spijkerbroeken. Daarna begeven we ons naar het Hard Rock Cafe. In 2010 was er een film premiere en iemand had het HRC afgehuurd. Tijd om mijn hurricane te nuttigen. Ook hier een verandering. Het viel ons in SF al op dat er meer pop dan rock werd gedraaid. Nu in LA was het een feit: ze kunnen het beter Hard Pop Cafe noemen. Gelukkig smaakt de hurricane nog steeds erg lekker. We lopen nog een keer langs de sterren en lopen dan terug naar de bushalte. Wat een timing. De bus komt er meteen aan en met 40 minuten zijn we weer terug bij het hotel.

Even op de kamer opfrissen en dan nemen we de bus richting het strand. Op 6th street stappen we uit en lopen via Third Street Promonade richting de pier. We bekijken de mensen, de oceaan en luisteren nog even naar een jongen die gitaar staat te spelen. Daarna gaan we naar Venice wandelen. Met een half uurtje zijn we daar en de zon begint al langzaam te zakken. We kiezen een restaurant uit en gaan lekker zitten om een mooie zonsondergang te bewonderen. Het restaurant heeft alleen maar biologische producten en het eten smaakt dan ook voortreffelijk. Ondertussen even naar het strand lopen voor wat foto's van de ondergaande zon. Na het eten nemen we de bus terug naar de pier. We nemen nog een biertje in een Britse pub en gaan daarna terug naar het hotel. We gaan bijtijds slapen, want we hebben morgen een hele lange dag voor de boeg!

Dag 04: San Luis Obispo naar Santa Monica. Road Trippin!

We trappen de dag af met een ontbijt bij Frank's. Een diner in de jaren vijftig stijl waar Elvis en consorten de achtergrond sieren. We nemen biscuits en gravy, eieren, spek, toast en hasbrowns. Dikke kop koffie erbij. Het was heerlijk maar erg veel. Wat op valt, dat zowel bij de Mexicaan als hier er geen servies wordt gebruikt, maar papieren borden en bekers en plastic bestek. Ik vermoed dat het met de enorme droogte heeft te maken en dat de gemeente heeft ingesteld dat de afwasmachine niet zo vaak mag draaien. Met een volle buik lopen we terug naar het hotel en gooien de koffers in de auto. Op weg naar de 1. Het is vanmorgen fris en grauw. Al snel vinden we de juiste weg. We rijden vandaag niet de hele tijd langs het water, maar ook veel door landbouwgebieden. De spruitjesoogst is in volle gang. Overal kan je aardbeien, ander fruit en/of groente kopen. Op een gegeven moment zien we nergens meer bordjes voor highway 1. Op de kaart was ook niet te zien waar we zaten. Dan maar op gevoel rijden. Na drie kwartier kreeg ik het toch wel erg benauwd. Was mijn gevoel fout, maar hee....pfff, daar was de oceaan weer.

Als we een paar uur later weer bij de kust rijden, hebben we weer een blauwe lucht en zon. We stoppen in Santa Barbara voor een wandeling en lunch. We parkeren de auto en lopen in de hitte naar de pier. Daar bestellen we fish and chips voor lunch. Vis was aardig, patat was overheerlijk. We slenteren op een gemakje weer terug naar de auto. We vervolgen onze weg naar Santa Monica. Bij Malibu begint het drukker op de weg te worden en hebben we last van stoplichten. En uiteindelijk zien we de pier..... ! Toen nog even zoeken naar de juiste afslag voor het hotel. Auto in de parkeergarage weggezet en ingecheckt. We komen later aan da gepland en besluiten om bij de IHOP naast het hotel te eten (met 20% korting, we blijven Nederlanders) Country fried steak voor mij en Philly cheese steak voor Niek. Halverwege de maaltijd ruilen we van bord. Daarna lekker op de kamer gezeten. Niek is moe en gaat al slapen en ik wilde aan mijn reisverslag beginnen. De computer deed raar en ik dacht: ik start 'm even opnieuw op. Ondanks dat ik ruim 2 weken van te voren deze laptop iedere avond heb opgestart en updates heb geinstalleerd, heeft MS nog eens 47 updates. Daarnaast is het internet instabiel. Weet je wat: morgen is weer een dag .....

Dag 03: San Francisco- San Luis Obispo: Hit the road Jack!

Bijtijds opgestaan, want we hebben een lange dag voor de boeg. We maken onze koffers in orde en lopen naar beneden voor het ontbijt. Volle bak deze keer en er was nog maar weinig eten over. We nemen een bak koffie en een paar croissants. En nu beginnen de kriebels te komen. Onze road trip gaat beginnen. We nemen een taxi naar het vliegveld en gaan naar Herz om de auto op te halen. Upsell met de auto was niet meer mogelijk, dus dan maar met de verzekering proberen. Uiteindelijk is alles ingevuld en ondertekend en gaan we de auto ontmoeten die ons de komende weken gaat rondrijden.

Aangekomen bij parkeerplaats 170 staat daar een donkergrijze Chevrolet Traverse. Mooi en groot. We proberen de achterbak open te maken en dat lukt niet. Misschien met een knopje in de auto. Lukt ook niet, misschien de sleutel omdraaien in het slot, lukt ook niet. We kijken elkaar eens aan en snappen er helemaal niks van. Wat we ook doen, de achterbak en de sleutel doen helemaal NIX. Totdat we het achterruit nog eens goed bekijken. Daar staat in kleine witte letter: dead batt, key stuck. Pfff, we waren niet gek. Terug naar het kantoor en we konden weer in de rij staan. De dame zei sorry sorry sorry, maar vertelde toen doodleuk: jullie zijn niet de enige die de auto hebben toegewezen gekregen. Hmmm Herz, communicatie probleem. Na een kleine 10 minuten kregen we het zusje toegewezen. Een zilvere Chevrolet Traverse. Hier ging de kofferbak wel open. We knallen de koffers achterin en stellen de auto af.

Nicole zou vandaag rijden. Langzaam reden we de parkeergarage uit op weg naar de 1! Het eerste stuk is nog snelweg, maar al gauw komen we op het scienic gedeelte van de route. Met de nodige oh en ah rijden we door naar Half Moon Bay. Het is oogst tijd en overal liggen velden vol met pompoenen. Ik ga op zoek naar mijn camera en als ik die in mijn handen heb: weg pompoen velden. We komen aan het centrum van de stad en zien een supermarkt. Tijd voor een broodje (ondertussen lunchtijd) en kijken of een coolbox kunnen scoren. De supermarkt had ze niet, maar we werden naar de 7/11 verderop verwezen. Maar ze hadden wel overheerlijke versgemaakte sandwiches. Voor ons allebei een roastbeef sandwich. Ik haal wat melk erbij en we slaan alvast een gallon water in. En toch nog even door de supermarkt heen struinen. Om my.....! Buiten gaan we op het terras zitten en Niek haalt nog even een bak koffie. Het broodje smaakt fantastisch. Buikje vol, op de naar de 7/11. Wel een cooler, maar geen ijs. Komt later wel.

We rijden richting de oceaan, ik zoek de cd waar het nummer van Willie Nelson op staat. Muziek klaar, camera klaar voor het eerste on the road filmpje: batterij leeg . Da's balen. Bij de volgende stop mijn andere camera uit de kofferbak pakken waarvan ik weet dat ik twee volle batterijen voor heb. Desalniettemin: gemiste kans.

De omgeving is prachtig en ik wou dat ik jullie kon laten zien wat mijn ogen allemaal zagen. De weg is lekker rustig en op ons gemak rijden we door naar Monterey, Carmel (Clint Eastwood was hier ooit Burgemeester) en sluiten ons aan bij de rest van de meute, die de route opgaan vanaf Carmel. Bij de eerste volgende vista piont stoppen we en ik pak snel de andere camera. We hebben een strak blauwe lucht met zon. Soms is het lekker warm en soms brengt het windje de nodige verkoeling. We zingen luidkeels mee met de songs on the stereo. Het is druk op de weg en de meeste vista points staan helemaal vol met auto's. Uiteindelijk zien we er 1 waar ruimte is en ik kan de eerste foto's schieten.
Zo vervolgen wij onze weg. Stoppen, kijken en wat foto's nemen. Bij Big Sur is het ontzettend druk en we besluiten om niet te stoppen. We hebben allebei nog een helft van onze sandwich en de koelbox is gevuld met ijskoud drinken. We zoeken een mooie overlook uit om te lunchen.

Ik weet niet meer hoe laat het was, maar we zien auto's langs de weg staan die daar niet mochten staan. Er moet wat aan de hand zijn. En dan zie ik het: walvissen. We rijden iets verder om onze auto op een veilige plek neer te zetten. Ik pak vlug de camera in de hoop dat ik iets kan vast leggen. De walvissen zijn best wel ver van de kust. Het is een groep van 6 a 7 walvissen. We zien ze ademen en ze komen ook met enige regelmaat boven. Door mijn telelens kan ik het schouwspel redelijk goed zien. Wat geweldig om te zien.
We rijden weer verder.

Onze volgende echte stop is bij het strand waar elefant seals liggen. We hebben wederom geluk, want het strandje ligt helemaal vol. De zon begint langzaam al te zakken. In de branding zijn twee gewone zeehonden met elkaar aan het stoeien en dat is een prachtig plaatje om naar te kijken. Ook op andere plekken zijn diverse zeehonden aan het stoeien. Het is namelijk bronstijd en de jonge zeehonden die nog niet geslachtsrijp zijn, oefenen gedurende deze periode hun gevechtstaktieken. Ik heb een paar mooie foto's geschoten. Na een half uurtje stappen we weer in de auto op weg naar San Luis Obispo. Het is ondertussen al donker geworden en in eens beseffen we dat we het stadje alweer uit zijn. De eerste U turn is een feit.

We rijden door stad en met 1 X vragen, vinden we ons motel. Mooie kamer. We knallen de koffers neer en lopen naar de 7/11 verderop voor drinken en halen bij de Mexicaan wat taco's.We slepen de stoelen van de kamer naar buiten en gaan heerlijk eten. Daarna op naar dromenland.

Dag 02 San Francisco: Oh what a day

Rond zevenen zijn we gaan ontbijten in the White Horse, de oudste pub van dit gedeelte van San Francisco, en bij het hotel hoort. Simpel, maar lekker. Verse croissants, fruit, cornflakes en muffins. Na het ontbijt pakken we de bullen bij elkaar en lopen naar Union Square. We slaan nog even wat water in voor straks. Het is vandaag een grauwe dag en fris.

We besluiten om met de Cable car naar Fishermans Wharf te gaan. De eerste moesten we voorbij laten gaan, te vol, en de tweede kwam na een kwartier en we konden aan de buitenkant hangen. Op naar de haven. Langs de weg staan diverse toeristen foto's te nemen en ik denk dat mijn dikke kont nog nooit zo vaak op de foto is gezet. Ondertussen kijken we onze ogen uit, want San Francisco is mooi. Bij het eindpunt stappen we uit en lopen de laatste twee straten naar de haven. Het is best wel druk voor zondagochtend vroeg (9 uur)
We konden de fietsen tussen 10 en half elf ophalen, maar om kwart voor tien zaten we op de fiets.

Even wennen en we fietsen richting de Golden Gate brug. Er zijn veel activiteiten aan de gang en we stoppen bij Battle of the Bay. Een boardpaddle wedstrijd van 5 mile. (Op je surfboard met een roeispaan en gaan met die banaan) Pittige wedstrijd! Na het eerste rondje (van de vijf) stappen we weer op de fiets. Het is erg druk met mensen met kinderen, mensen met honden en mensen met allebei. We rijden door een plek waar je bijna onder de brug staat en daarna begonnen met de klim. Stijler dan in mijn geheugen en ik heb dan ook diverse stukken gelopen. Voordat we de brug overgingen nog even wat fris/koffie gedronken. Eenmaal op de brug stond er best een behoorlijk windje en het was druk. Veel sportieve fietsers die waarschijnlijk hun tijd willen verbeteren ten koste van toeristen die op hun gemak de brug over willen fietsen.

Nadat we aan de overkant waren, kwam de beloning: de weg naar beneden naar Sausolito. Met volle vaart en wind in de haren scheuren we naar beneden. Heerlijk.
In het centrum parkeren we de fietsen en gaan op zoek naar een restaurant voor de welverdiende lunch. We lopen langs de restaurants en kiezen voor een Italiaanse tent incl. terras met uitzicht op het water. We nemen panini's. Nicole met verse tonijn en ik met ham, champignons en gorgonzola. Glaasje wijn erbij en het feest is compleet. We genieten meer dan 100% van het eten, de wijn en het uitzicht. We lopen nog even langs diverse winkels en gaan dan terug met het pondje van 10 over 2. De kapitein voer extra langzaam langs Alcatraz. Het blijft een luguber eiland. Rond kwart voor drie zijn we weer aan wal. De voorspelling was dat het in de middag zou opklaren, maar het is nog steeds zwaar bewolkt. Daardoor gaan we gewoon nog een eindje fietsen en gaan we, als we weer terug komen, naar het Golden Gate Park, hopende op een strak blauwe lucht. We stoppen bij Pier 39 om naar de zeeleeuwen te kijken. Normaal liggen de potons allemaal vol, maar nu zijn er slechts drie gevuld. Dat neemt de pret niet weg, want het blijft een genot om naar te kijken.

Daarna poging 2 om een hurricane te krijgen in het Hard Rock Cafe. Zie reisverslag 2010. Vanmiddag is de tent helemaal afgeladen en we vinden nog net twee krukken. Mission completed. We raken aan de praat met een dame die tourgide is voor de passagiers van de cruise boten. San Francisco heeft sinds kort hier een speciale pier voor ingericht en vandaag had het derde cruise schip aanlegd. Voor haar werk had zij twee keer een transfer in Amsterdam gehad en had toen een Indonesisch buffet gegeten, maar zo heette het niet. Ah, u bedoelt een rijst tafel. Yeah, that's it. Pakte meteen haar notitie boekje en schreef het op. Leuk mens!

Tijd om weer verder te fietsen. Op ons gemak terug naar de fietsenverhuurder. Ingeleverd, afgerekend en onze magen vertelden dat het weer tijd was om iets te nuttigen. We kiezen voor een Italiaans restaurant. Onze ober vroeg natuurlijk waar we vandaan kwamen en wij vroegen waar hij vandaan kwam, want hij klonk Iers! We gingen door voor de koelkast. Hij reageerde beledigd toen ik zei dat ik hun nationale vocht niet te drinken vond en zou mij niet meer bedienen. Ik zei dat me dat geen fuck interesseerde. Hij pakte meteen mijn hand en zei: Thank you for saying the F word. People overhere don't say it and that is one of the things I miss being away from home. Alles weer goed :-)
Nicole bestelt gebakken zalm en ik pasta met garnalen. Vis moet zwemmen, dus ook maar een flesje wijn. Wederom hebben we een goede keuze gemaakt, want het smaakte allemaal voortreffelijk. Nadat we hebben betaald en nog een aantal keer fuck in de ober zijn oor te hebben gefluisterd, maken we nog een kleine wandeling.

Ondertussen is het donker geworden en we gaan terug naar de stad met de Cable Car. Dit keer zitten we binnen. Halverwege de rit staan we plotseling midden in de bocht stil. Je gelooft het nooit: de kabel is stuk op de plek. We moeten wachten op een duwauto die ons een stuk verder duwt naar weer goede kabel. We stappen uit bij Union Square en nemen nog een afzakkertje bij Lefty's. Frenkie begroet ons enthousiast. Er blijkt een band te spelen en aan de 'piano' zijn nog twee krukken leeg. De heren van de band hebben humor, spelen fantasisch en weten de voetjes van de vloer te krijgen bij diverse toeristen. Wij, daarentegen, houden liever onze kruk bezet. We zingen nog een aantal nummers luidkeels mee, waaronder 'on the road again' van Willie Nelson. Daarna taaien we af naar het hotel. Want morgen:
ON THE ROAD (AGAIN)

Dag 1:Amsterdam- SF: Let's go to San Francisco!

De wekker was vroeg, maar het opstaan ging goed. De laatste dingen gedaan, Bo nog een even flink geknuffeld. Geheel volgens planning loop ik naar de metrohalte. Effe over zevenen kom ik aan op schiphol, vergeet helemaal door de adreline om uit te checken (kom daar pas achter als ik al bijna in het vliegtuig zit) en voeg mij bij Nicole.

We checken ons in bij de zuilen, waar ik nu toch echt handigheid in krijg en vervolgens beplakken en bestickeren we onze koffers. Bagagevrij. Op naar het ontbijt en taxfree shoppen. Maar ze zijn een beetje aan het verbouwen op schiphol and things aren't where the used to be.... Dus zoeken.. Nog even vlug ontbijten met een glas champagne om onze vakantie af te trappen. Om tien voor negen waren we bij de gate en alles verliep voorspoedig. We konden snel in het vliegtuig. We juichten toen de piloot vertelde dat de vluchtduur tien uur en een kwartier was in plaats van 11, maar dat we nog 'even' op overstappers moesten wachten. Weg juichen, dat wachten duurde ruim een uur.

De vlucht duurde lang. Er vanuitgaande (nooit doen) dat ik deze keer zou slapen, deed ik na het eten mijn ogen dicht en mompelde: wat fijn dat je er bent Klaas!! Klaas deed zijn werk en ik stond op het moment om van doezelen over te schakelen naar echt slapen en de peuter achter ons begon heel hard te krijssen. Ik heb verder nog wel liggen doezelen, maar ben niet meer in de buurt van slapen gekomen.

Filmpje gekeken: Lucia de B. Muziekje geluisterd: nieuwe album van Johnny Cash. Beetje rondjes lopen, water drinken...... De laatste twee uren gingen tergend langzaam en we waren het allebei zat om dubbel gevouwen te zitten. We hadden wel een voordeel dat de bewolking weggetrokken was en we weer naar buiten konden kijken. Hallo Canada, Hallo Rocky Mountains. Uiteindelijk....touch down.....

Dan weer het geijkte riedeltje. Vliegtuig uitkruipen, door de immigratie (wat zjn we weer vriendelijk) en lang wachten op de koffers. Door customs en daar stond het bord: Welcome to San Francisco. We zijn er.We rennen letterlijk naar buiten om de eerste frisse lucht van San Francisco in te ademen en daarna heel snel een sigaret..

We lopen naar BART en kopen tickets naar Powellstreet en weten net op tijd in de metro te springen. Met 25 minuten zijn we downtown. We lopen door Powellstreet waar het een drukte van jewelste is met toeristen. Het volgende kruispunt slaan we links af om uit de mensen massa te komen. We moesten best wel klimmen, maar daar was Sutterstreet en ons hotel. Een lieve meneer bracht onze koffers naar de kamers (klein maar fijne kamer) en toen ploften we op het bed. Opfrissen en tijd om een Budweiser te scoren.

Ik wist nog een leuke Ierse tent. Gevonden, maar huh wat ziet het er anders uit. Misschien hebben ze verbouwd. Biertje en patato skins besteld. Biertje was lauw en sloeg dood in het glas. Patato skins:mhah Vlug betaald en wegwezen. Dit kan niet de tent zijn geweest. Verder zoeken en 1 straat verder zat ie dan: Lefty's waar het bier gewoon goed koud is. Binnen no time hebben we een ijskoude Budweiser voor ons staan.

Nog leuker is dat Frenkie achter de bar staat. Vier jaar geleden hebben Allette en ik door hem een hele leuke avond gehad. Hij is 1 van de beste barkeepers die ik ken, die mensen aan zijn bar met elkaar weet te laten praten. Toen het even rustig was, schoot ik hem aan. Natuurlijk herinnerde hij ons niet, maar vond het leuk dat ik weer terug was. We hebben heerlijk gezeten, gekletst met Mark uit Baltimore, een stel uit Kansas, een man uit Texas, een man uit Seattle en de nodige locals. Nicole heeft nog een goede daad gedaan en heeft een zwerver aan een maaltijd (of stiekem toch een pot bier) geholpen. We hebben in de bar gegeten. Overheerlijke turkey roast met mashed patato's, kool en dikke jus. Daarna hebben we nog een biertje gedaan en zijn we terug naar het hotel gegaan. Nicole ging nog even douchen en ik ging ff op bed liggen, wachten tot ik in de badkamer kon.

Om vervolgens midden in de nacht wakker te worden en niet wetende waar ik was........ Daarna bijna niet meer geslapen. Nicole was ook al een tijdje wakker en ik ben er uit gegaan en naar buiten voor een sigaret. Daarna laptop opgestart om het verslag te schrijven. Nicole is uiteindelijk weer in slaap gevallen.

Toen ik om 5 uur weer even naar buiten ging voor een peuk, was het mijn tijd voor een goede daad. Zijn naam was Patrick, heeft 15 jaar als roadie voor bands als Metalica, Alice in chains etc gewerkt. Heeft genoeg van de drugs en alcohol en stopt met het werk. Gaat naar de AA en is nu 8 maanden sober. Drie weken geleden werd hij overvallen, gestoken en werden zijn tanden uit zijn bek geslagen. Hij kon pas maandag bij een vriend terecht en had geld nodig voor de opvang. Normaal wimpel ik dit af, maar ik vond zijn verhaal mooi en heb hem 8 dollar en geld voor een ontbijt. We hebben samen een sigaret gerookt, terwijl hij verhalen vertelde over diverse tours. Of het waar is, we will never know.

De stad begint langzaam te ontwaken en dat vind ik altijd leuk om te zien.
Programma voor vandaag:
Fietsen huren, naar Golden Gate Park fietsen, over de Golden Gate Bridge naar Sausolito fietsen en met het pondje weer terug.