Dag 08: Turkije: Antalya – huis
De wekker ging om kwart voor twee. Ik duik nog snel even onder de douche, koffer ingepakt en om kwart voor drie kwam de bus aanzetten. Om drie uur was onze groep compleet, maar er zaten ook mensen van een andere groep in en deze was niet compleet.
Deze twee dames bleken nog in een diepe slaap te zijn. Uiteindelijk zijn zij wakker gemaakt en stapten zij even voor half vier in. Gezien de reactie's van mensen uit hun groep (middelvinger en de nodige scheldnamen) begrepen we dat de verstandhouding in hun groep anders was. Ondanks dat onze groep groot was en we niet iedereen bij naam kende, maar wel van gezicht, hadden we een supergroep. Geen kliekjes, geen onvertogen woord, geen laatkomers. In 1 woord: geweldig.
Het vliegveld: daar heb ik ook maar 1 woord voor: barslecht. De mensen die er werkten waar erg onvriendelijk, beheerste amper de Engelse taal. Geld en paspoorten worden uit je handen gerukt. We klitten met de groep nog even samen, wisselen wat email adressen uit, alvorens we in het vliegtuig stappen. De vlucht duurt vier uur en we landen in Eindhoven in de regen. Welkom terug in Nederland. In de bagagehal bedanken wij elkaar voor de fantastische week en gaan allemaal onze eigen weg. We gaan op zoek naar de bus naar het station. Voor het eerst maak ik mee wat Allette altijd meemaakt. Niet binnen twintig minuten thuis zijn. De bus komt gelukkig snel en ook de reistijd valt mee. We dachten drie kwartier, maar het was maar 25 minuten. Bij Eindhoven CS halen we nog wat bij appie to go, treinkaartjes en gaan naar het perron. Tot Utrecht kunnen we samen reizen. Dan moet Allette overstappen. Rond 1 uur ben ik weer thuis. Helaas blijk ik 's nachts nog een geheim souveniertje te hebben meegenomen. Overgev en, diarree en hoge koorts. Gelukkig heeft Allette nergens last van, maar naar wat heen en weer gemaild te hebben, blijken nog minimaal 6 anderen hetzelfde souvenier bij zich hadden. Gelukkig heb ik het thuis en niet daar, waar je niet altijd beschikking hebt tot een schone wc.
Conclusie: megavakantie!!
Dag 07: Turkije: Antalya - Aspendos
Deze morgen was het warme gedeelte van het buffet iets beter dan gister, maar nog steeds... minder. In de rugzak ontbijtrepen. We trappen deze dag wederom af met een commercieel gebeuren. Een leer modeshow. Blah blah blah. We hebben de show bekeken en via 1 rek met jassen naar de uitgang.
Weer zaten we op een industrieterrein. Geen wandeling, maar hondjes. Het was een groepje van vier en 1 was zo ontzettend lief. Ik heb hem Willem genoemd. Wat zou ik hem graag meenemen naar huis. Kon ik ze maar allemaal meenemen naar huis. Dit keer moesten we lang wachten tot iedereen klaar was. Diverse mensen kwamen toch met een jas/tas/riem naar buiten. Wederom: good business.
Nog even een vers sapje gedronken en op naar Aspendos. Dit beroemde Romeinse theater is 1 van de best bewaarde Romeinse theaters in de wereld. Het is druk, maar al snel heeft Dick de aandacht als hij midden in het theater een lied begint te zingen wat door diverse medelanders wordt meegezongen. Ik ga niet klimmen, want het is te stijl. Later hoor ik van Elfrie dat zij niet meer naar beneden durfde, terwijl zij geen hoogtevrees heeft. Goede beslissing. Ik ga lekker zitten en foto's nemen van mensen. Ook van een Amerikaans echtpaar en ik had hun email adres moeten vragen, want die foto is erg mooi geworden. Ik ga weer naar buiten om nog even een sigaret te roken. Ik zie weer allemaal poesjes, waaronder een Turkse Nyscha (mijn eigen kat)
Op naar het hoogtepunt van de vakantie: de boottocht. We stappen op een boot waar nog 1 a 2 andere bussen zich bij ons voegen. We varen een rivier af totdat we bij de zee komen. We leggen aan en gaan lunchen. Niet noemenswaardig en toen: twee uur vrije tijd. Mijn hemel, om wat te doen. Enkele gaan wandelen, maar zijn binnen het kwartier weer terug. Daar zitten we dan. Het enige leuke is een kudde koeien die gaat pootje baden in de rivier. What a waste of time!
Langzaam varen we weer terug. Snel van de boot af, nog even spelen met de hondjes die daar lopen en terug naar het hotel. Het buffet was deze avond redelijk. Na het eten nog even naar de supermarkt gelopen. Ik was op zoek naar kruiden voor tarhana çorbas?, maar niemand sprak genoeg Engels om mij te helpen. Dus ik heb maar wat meegenomen en hoop dat het goed is. We hebben nog een uurtje op het balkon gezeten, koffer zo goed als ingepakt en geprobeerd om nog wat slaap te pakken.
Dag 06: Turkije: Antalya – Perge
Ook het ontbijt buffet viel niet in goede aarde. Ach, je kan niet alles hebben. We beginnen deze dag met een bezoek aan een juwelierscentrum. Blijer kan je me niet maken. Onder protest gaan we mee naar binnen. Na vijf minuten het verhaaltje te hebben gehoord, excuseer ik mij bij de dame, zeg dat ik niets met sieraden heb en vraag waar de uitgang is.
Eerst moeten we door grote zalen met sierraden waar we door tientallen verkopers worden aangekeken. Kopers, kopers... nee, uitgang alsjeblieft. Aan het einde is een restaurantje waar we snel wat te drinken nemen en daarna naar buiten. We gaan een eindje wandelen. We zitten op een industieterrein, maar alles beter dan binnen zijn. Op tijd zijn we weer terug bij de bus. Niemand heeft iets gekocht. We vervolgen onze weg naar Perge, de beroemde antieke stad. Dit is 1 van de meest belangrijke en prachtige kuststeden, ook beroemd vanwege religieuze redenen door de heilige Paulus. Hij had zijn eerste uitspraken met bewoners van Perge. In de oudheid was Perge door de toen bevaarbare rivier Kestros met de Middellandse Zee verbonden. Perge was onafhankelijk tot de komst van Alexander de Grote in 334 v.c. Tijdens de Hellenistische periode van Alexander de Grote, en Romeinse keizerstijd bloeide de stad op. Zij slaat haar eigen munten met een afbeelding van het beeld van Artemis van Perge, de vruchtbaarheidsgodin.
Wederom weet Hikmet ons weer veel te vertellen. Sommige mensen in de groep hadden aangegeven dat hij teveel vertelde. Daardoor beperkte hij zijn verhalen. Jammer! Hij laat ons enkele hoogtepunten zien en daarna hebben we vrije tijd om zelf rond te wandelen. Het aquaduct ligt helaas buiten het museum en we kunnen deze niet bezichtigen.
We gaan terug naar Antalya voor de lunch. Het restaurant heeft een uitzicht op de haven. Het is warm en het eten is redelijk. Daarentegen: het bier is voortreffelijk. Het eerste restaurant met tapbier. De rest van de middag hebben we vrije tijd in Antalya. Allette en ik verheugen ons op de Turkse markt. De omschrijving op de website: waar u o.a. een lokale 'Turkse Markt' bezoekt. Hier kunt u zelf ondervinden hoe het leven van alledag zich afspeelt. Op deze typisch oriëntaalse markt vindt u o.a. kruiden, specerijen, groente, fruit en souvenirs.
Ehm, de markt bestond voor 95% uit nepkleding, wat souvenierswinkels en 4 kruidenkramen. Niks leven van alledag, want er lopen voornamelijk toeristen rond. Zo ontzettend jammer. Ik sla nog wel wat kruiden in. Daarna lopen we nog wat door de hoofdstraat en de winkels konden ons niet bekoren. Daarnaast is het drukkend heet en staan de sluizen bij mij wagenwijd open. We nemen nog een vers sapje voor de vitamientjes. Allette doet nog even een kleine D-tour en ik ga op een terras zitten met een koud biertje. Met 20 minuutjes is Allette terug en we zitten nog gezellig een uurtje onze tijd te verdoen op het terras. We hadden liever dit uurtje bij Perge gehad, zodat we naar het aquaduct konden gaan. Allette kreeg nog een knuffel van een parasol die op haar viel tijdens een windvlaag.
Maar we sloten de dag af met een bezoek aan een waterval. Helaas was ik zo bezweet door het drukkende weer, dat mijn gezicht te nat was om veel foto's te nemen. Daarna terug naar het hotel. Airco op de kamer aan. Heerlijk. De lucht begon donkerder en donkerder te worden. De eerste flitsen kwamen en al snel krijgen we een prachtig vuurwerk van moeder natuur.
Na het fiasco met het eten gisteravond hadden we met een groepje besloten om te gaan uiteten. We gaan weer naar hetzelfde terras als de avond ervoor. Eenmaal op het terras barst de regen los, maar we zitten lekker onder dak. We hebben lekker gegeten, maar als ik voor mijzelf spreek, had ik er meer van verwacht.
Dag 05: Turkije: Urgup - Antalya
Helaas moeten de koffer weer worden ingepakt. We waren het er allemaal over eens dat we best nog een dagje hier wilde blijven, maar jammer genoeg wordt het een dagje bus zitten. Na het ontbijt stappen we in de bus.Eerst even goed tellen of we er allemaal wel inzitten.
Gelukkig hebben we nog wel een bezienswaardigheid onderweg. De beroemde Sultanhan-Keravanserai. Een imposante gebouw, dat veel weg heeft van een vesting, werd in de 13e eeuw onder Alaeddin Keykubat I gebouwd en ligt midden in het dorp. Keravanserai waren rustplaatsen voor reizigers en dieren en zijn gesitueerd langs de oude handelsroutes. Ze liggen steeds zo'n 40 km uit elkaar. Dit is namelijk de afstand die een kameelkaravaan per dag ongeveer kon afleggen.
Erg indrukwekkend, maar al snel zie ik een kitten en word volledig in beslag genomen toen bleek dat het er drie waren. De honden in Turkije zijn veel toegangelijker dan de katten. Ik mag alleen moederpoes aaien. Wel hele leuke foto's gemaakt. Aan de overkant is nog een gelegenheid om koffie en thee te drinken en te plassen.
Weer een stuk rijden en lunchen. Geen lekkere lunch en de vliegen hangen boven het buffet, dus ook een karige lunch. Dat is helemaal niet erg na alle verwennerij de dagen ervoor. We gaan weer verder en de lucht wordt steeds donkerder. Dat geeft wel een heel speciaal effect op de bergen. Het felle groene gras wordt nog feller. Het gaat regenen. Lekker dat we vandaag een reisdag hebben en dat onze excursies niet in het water vallen. Soms is het even de adem inhouden als onze chauffeur vlak voor een haarspeldbocht wil inhalen. Gelukkig geeft Hikmet hem op de kop. Rond drieen hebben we nog een plasstop. Het regent en onweert en ik ga toch maar even een stukje lopen met Rico om de benen de strekken. Dan komt het mooie gedeelte van de route. Het Taurus gebergte. Ondertussen hebben we weer blauwe lucht en zon. We hadden aan Hikmet gevraagd of we ergens konden stoppen voor foto's en gelukkig was hij het niet vergeten.
Toen nog anderhalf tot twee uur naar Antalya. Helaas gingen we niet terug naar het eerste hotel, maar naar hotel Hadrianus. Wat we allemaal erg jammer vonden, want uitzicht op zee of uitzicht op gebouwen/ snelweg?
We kregen een kamer op de eerste etage en keken op de snelweg uit. MINDER. Het was deze avond megedruk in het hotel. Dat was goed te merken aan alles. De eetzaal zat bomvol en was bloedheet. Erger: het buffet was niet zo lekker en het bier was lauw. Alleen de satetjes waren goed. Na het eten gaan we nog met een groepje wat drinken buiten het hotel. Even wandelen, naar de supermarkt en neergestreken op een terras. Tijd om aan de raki te gaan. Heerlijk gezeten en vreselijk gelachen.
Dag 04: Turkije:Urgup, Goreme en Zelve
We waren allebei zo moe dat we door het ochtendgebed van de imam zijn heengeslapen. Na het ontbijt gaan we eerst naar een tapijtknoperij. Yay!! We krijgen eerst uitleg over het knopen van kleedje en er zitten een drietal dames achter weeftouwen. Daarna hoe de zijde draden worden gemaakt. Vervolgens worden we in een grote ruimte gebracht waar diverse jongens al klaar staan om de kleden uit te rollen. Eerst kunnen we kiezen uit: thee, koffie, water of raki. Er was 1 liefhebber voor raki en ik was het niet eens.
Toen kwamen de kleden. Mooi, maar niet voor mijn huis. De prijzen liegen er ook niet om. Op het laatst kwamen er nog wat moderne kleden. Zodra we konden, ontvluchten we met een groep dit gebeuren en gaan we naar buiten. Achteraf bleek dat er toch nog een echtpaar was die een tapijt van 9000 euro heeft gekocht. En als er in iedere bus iemand zit, die een kleed koopt, is het toch een goede business. Om half twaalf waren we ‘eindelijk' klaar. In de bus en wat bleek, we gingen al lunchen. Niemand had echt honger, maar het buffet zag er super goed uit. Toen eenmaal de bordjes gevuld waren, smaakte het toch wel erg lekker. Het dessert was de beste tot nu toe (en achteraf van de hele vakantie) en was een kwestie van stapelen. Borden vol met chocolade cakejes, taarten en brownies kwamen op tafel en gingen leeg.
We vervolgende onze weg naar het openlucht museum van Göreme. Het is zondag en erg druk in het museum. Hikmet loopt de route in tegengestelde richting in de hoop de massa te ontlopen. Mijn hemel, wat heeft deze man ontzettend veel informatie in zijn hoofd. Onmogelijk om alles wat hij vertelde te onthouden, maar onderstaande informatie heb ik geleend van een webpagina
Een gedeelte van de vallei van Göreme, wat tegenwoordig een openluchtmuseum is, was in vroegere tijden bewoond door een religieuze gemeenschap. In deze rotsmassa's werden door de monniken christelijke kerken verwezenlijkt. De stichter van de gemeenschap was Sint Basilius bisschop van Caesarea, die deze kleine kloostergemeenschappen oprichtte om zich terug te trekken, te ontkomen aan de strekking van die tijd die vooral gericht was op grotere gemeenschappen of op een eenzaam kluizenaars bestaan.
Door het bewerken van de grote tufstenen monolieten met een techniek die de eenvoudige zachte rotssteen exploiteert, werden een groot aantal kerken verkregen - volgens een plaatselijke traditie zouden er vroeger 365 kerken hebben bestaan, één voor elke dag van het jaar - waarvan er nog een dertigtal voor het publiek zijn geopend. Maar bijna alle nog bewaarde kerken wan Göreme werden na 850 gehouwen, zij werden in de daaropvolgende eeuwen gedecoreerd met wandschilderingen in een stijl die, hoewel geïnspireerd op bestaande werken uit de hoofdstad, toch een buitengewone eenvoud uitdrukt.
De architectonische decoratie is vaak uitzonderlijk mooi. De schilderkundige ornamentiek werd uitgevoerd door kunstschilders in opdracht van plaatselijke notabelen. Op verschillende inscripties - hier en daar voorzien van portretten - zijn de namen van de kunstenaars en van zijn financiers te zien; historisch en iconografisch onderzoek hebben bewezen dat de opdrachtgevers grotendeels plattelandsnotabelen waren die soms verenigd waren in een 'trust' om de meest kostbare werken te kunnen financieren.
De schitterende kleurschakeringen zijn na zo lange tijd goed bewaard gebleven door de waterdichtheid van de tufsteen en de binnentemperatuur die nauwelijks onderhevig was aan klimatologische invloeden.
Karanlik kilise
De zogenaamde Karanlik kilise of 'Donkere kerk', was eigelijk een kloostercomplex. Evenals de andere constructies van Göreme die gebedsoorden voor de monniken waren, werd ook de Donkere kerk in de 9de eeuw gerealiseerd door toedoen van tenminste vier mecenassen zoals is te zien in de wandschilderingen. De grote rotsmassa waarin de verschillende vertrekken werden uitgehouwen werd getroffen door een zware instorting, waardoor de narthex tegenwoordig ook van buitenaf is te zien.
De naam van de kerk is af te leiden van de duisternis die in de kapel heerst: het licht valt hier slecht binnen door een kleine opening die op de voorhal uitkomt. Maar door haar schaarse licht en een constante vochtigheidsfactor zijn de bijzonder mooie fresco's van de Karanlik kilise eeuwenlang bewaard gebleven; de afbeeldingen in de kerk zijn, volgens en terugkerend ritueel, geschilderde taferelen uit het Leven van Christus, op een mooie blauwe, lazuurstenen achtergrond; een van de mooiste schilderingen is de Christus Pantocrator in het middengewelf, de Geboorte, de Doop, het Laatste Avondmaal, het Verraad, de Kruisiging, en een aantal Heiligen en Evangelisten.
Bron: http://users.telenet.be/carlos.hoevelinck/derotskerkenvangoreme.htm
In de Karanlik kilise mogen we helaas geen foto's nemen om de fresco's te beschermen. Deze zijn heel erg mooi en we hebben even een flashback naar Macedonie. Daarna zien we een eetzaal, keuken en opslagruimte. Het blijft moeilijk voor te stellen dat hier daadwerkelijk mensen hebben geleefd en al zo ontwikkeld waren.
In de rij staan om weer ondergronds te gaan. Terwijl wij (tien man) nog naar binnen moesten, kwam iemand van onze groep alweer naar buiten en vertelde dat het binnen 1 grote opstopping was, warm en benauwd. We besluiten dit over slaan. Maar waar komen ze er weer uit?? Een beetje rond gelopen om de uitgang te zoeken. Op eens horen we een Turkse meneer zeggen: hee landgenoten, waar komen jullie vandaan? Wij komen uit Twente. Hij was met zijn gezin op vakantie om zijn kinderen hun vaderland te laten zien. Grappig.
Na een minuut of tien kwam de rest van de groep weer aanlopen en gingen we nog naar een kerk buiten het park. Daarna nog een kwartier vrije tijd. Het openlucht museum van Zelve was het laatste van deze dag. We lopen met z'n allen naar binnen en voordat we met de rondleiding begonnen, merkte iemand op dat we Ton miste. Heel erg, we hebben gewoon iemand bij het vorige museum laten staan. De buschauffeur werd gewaarschuwd en hij is als een idioot terug gereden om Ton te gaan zoeken. Wij gingen verder met de rondleiding. Ook hier weer kerken en woningen. Terwijl Allette met een klein groepje, na de rondleiding, verder gaat klimmen in de volle zon, ga ik beneden nog wat rondhobbelen en foto's nemen. Daarna loop ik naar de uitgang en op dat moment komt de bus net terug ..... met Ton. Gelukkig. Even mijn excuses aangeboden dat het niet zo netjes was van ons om hem achter te laten. Er zaten al mensen op het terras met een biertje en ik sluit mij graag aan. De dame was erg lief, kreeg eerst een doekje om mijn handen schoon te maken.
Terug naar het hotel, gegeten (was weer lekker) en wederom gaan we 's avonds naar het plein. Op weg daar naar toe loopt er een hond met ons mee, die later gezellig bij ons onder de tafel gaat liggen. Zo lief. Om half elf besluiten we weer terug te gaan. Als ik opsta, wil de hond spelen. Maar het is een zwerfhond en hij is niet gewend om met mensen te spelen. Hij bijt me (niet hard) in mijn armen en benen. Ik probeer ‘m rustig te krijgen door met mijn rug naar hem toe te gaan staan en hem te negeren. Wat doet hij: hij bijt me in de kont. Geweldig. De hond loopt nog een klein stukje mee terug om zich daarna bij zijn andere zwerfvriendjes aan te sluiten.
Dag 03: Turkije: Urgup
Om half vijf ging de wekker. Het was wederom een nacht van veel wakker zijn. Veel lawaai op de gangen van het hotel en dat er iemand om twee 's nachts op de deur gaat bonken (niet de onze, maar naast onze kamer), helpt ook niet echt. Vlug douchen, want om kwart over vijf moesten wij klaar staan voor ons grote avontuur.
We stapten met 20 man in een bus en gingen op weg. Buiten was het nog pikkedonker, maar de grot woningen die wij zagen, werden verlicht door prachtig maanlicht. Onze chauffeur moest even zoeken naar de juiste plek en dat duurde wel een kwartier. Maar eenmaal daar, stapten wij vlug uit. Sommige namen nog een kop thee of koffie, anderen begonnen te fotograferen.
Op onze plek werden drie luchtballonnen opgeblazen. Veel lawaai en foto's maken met de flits aan, was onmogelijk vanwege het opwaaiende zand. Gelukkig kwam de zon langzaam op en konden we zonder flitser fotograferen. Toen zagen we ook hoeveel ballonnen er eigenlijk in de vallei waren. Heul veul. Die van ons duurde evens voordat deze vol was, dus we hadden ruim de tijd om alle anderen te zijn opstijgen. Onze ballon was vol en Allette en ik kropen als laatste in het mandje. Daar stonden we als sardintjes in een blik. We konden onze kont niet keren. Dat hadden we niet verwacht. De touwen werden losgelaten en beetje bij beetje kropen we omhoog. Het duurde vrij lang eer we de juiste termiek te pakken hadden en bleven daardoor lang zo'n 20 tot 60 meter boven de grond hangen. We konden daardoor wel goed de anderen en de mooie omgeving fotograferen. Eenmaal in een termiek ga je relatief snel omhoog.
De zon kwam over de bergen, alle ballonnen waren in de lucht. Ontzettend veel en waar je keek: luchtballonnen. Misschien wel 99! Uiteindelijk hadden we de termiek te pakken en stegen we en stegen we en stegen we. Iets te hoog voor mijn gevoel, want de knieen werden slapjes. Dan maar de oogjes dicht. Af en toe even spieken of we al op een voor mij acceptabele hoogte waren. Daar kwamen we op terug om vervolgens nog hoger te gaan. Dus het laatste kwartiertje heb ik gezellig met mijn ogen dicht gestaan en de minuten afgeteld dat ik uit het mandje mocht.
We zijn keurig op het karretje geland met het mandje, moesten eerst wachten tot de ballon leeg was en mochten toen uit het mandje. We kregen champagne en een certificaat. Daarna weer terug naar het hotel voor een welverdiend ontbijt. Precies kwart over acht waren wij daar en konden aanvallen. Uitgebreid buffet met alles er op en er aan.
Om half tien vertrokken wij naar de ondergrondse stad in Kaymakli. Voordat wij aankwamen, vroeg Hikmet of er mensen waren met claustrofobie en of er mensen waren met ernstige rugklachten. Commentaar van vorige groepen nadat die deze stad hadden bezocht: waar kunnen we een biertje drinken? Ik bereidde mij voor het ergste voor. Natuurlijk liepen we eerst langs allerlei kraampjes. We gingen met de trap naar beneden en moesten wachten tot de volgende groep uit de kleine ruimte was vertrokken. Op dat moment komt er een vrouwtje uit een andere groep in paniek de grot uit rennen met haar vriend achter haar aan. Oeps, wat staat ons te wachten. In de meeste grote ruimtes kon door de meesten wel recht op worden gestaan, maar de langere mannen onder ons moesten het hoofd naar beneden houden. We liepen door kleine gangen van de ene naar de andere ruimte. Halverwege de wandeling kwam de kleinste gang en we aarzelden of we nu bukkend moesten lopen of op handen en voeten. Natuurlijk het eerste en mijn rugzak was geen succes. Geen mogelijkheid om deze nog van mijn rug te halen, dus maar een graadje dieper door de knieen. Het is onvoorstelbaar dat hier mensen hebben gewoond. De toer duurt net lang genoeg. Op een gegeven moment ben je alle duwende mensen in de kleine warme ruimtes zat. Nog even over het marktje gelopen en daarna weer de bus in. Volgende stop: lunch. Niemand van ons had echt honger. Dit keer geen vreet schuur, maar een dak terras. Vooraf soep. Ik dacht dat ik 'm niet lekker zou vinden nadat ik de soep geroken had, maar hij was heerlijk. (tarhana çorbas?) Daarna börek. Ook zo jammie. Het hoofdgerecht was pasta met een kip kluif en sloeg nergens op. De kip belandde dan ook in de mondjes van de rondlopende katten. (althans de kip van Allette en mij) Het toetje was rijstepudding en lekker. Daarna kregen we tijd om door het dorpje te wandelen. Bij de notenboeren die op het plein stonden, mochten we van alles proeven. Sommige nootjes zijn echt lekker en als snel werd er handel gedreven en kochten diversen mensen uit onze groep een zak noten. Toen met de bus naar een uitkijkpunt. We reden over een bruggetje. De brug was een idee van een slimme Turk die genoeg had van in de vallei klauteren en uit de vallei klauteren. Als eerbetoon voor zijn goede werk, is hij naast de brug begraven. Apart!! Iedereen weer uit de bus, foto's genomen en weer verder. We zijn naar een volgend dorpje gereden waar we een stuk zijn gaan wandelen. Erg leuk om door de kleine straatjes te lopen en te kijken hoe men hier leeft. Aan het einde van de wandeling kwamen wij uit bij een grot woning waar je in kon. Het is niet echt een grot, maar een groot stuk steen, zeker 13 meter hoog, waar men vroeger in heeft gewoond. Er was ook een mooi terras bij waar overheerlijke çai geserveerd werd door een supervriendelijke meneer met 1 van de grootste lachen die ik de laatste tijd heb gezien. Met een groepje lekker zitten kletsen onder het genot van een kop thee, terwijl de rest aan het klimmen en foto's nemen was.
Iets later dan gepland, klommen wij weer in de bus en reden door het prachtige landschap. We zagen een dromedaris in kalksteen en twee mensen die hand in hand liepen. Ik denk dat als je verder goed gaat kijken, je nog veel meer dingen ziet. De bus reed een heuvel op en we stapten uit. Hikmet had een fles raki gehaald en we gingen deze nuttigen met zicht op het prachtige landschap. Wij waren niet de enige op de heuvel, maar wel de enige met raki. Ik ben lekker tegen de heuvel gaan zitten, glaasje raki en een sigaret, terwijl ik een prachtig uitzicht had. Op zulke momenten heb je niks anders meer nodig. PERFECT!!
Nadat de fles en de glazen leeg waren, gingen wij terug naar het hotel. Nog even chill op de kamer en om zeven uur eten. Het eten was minder lekker dan de vorige avond, maar toch kon ieder wat lekkers vinden. De volgende dag zouden we om half negen vertrekken, dus konden we uitslapen. Op naar het plein in het dorp met een groepje. Terrasje gevonden, biertje besteld en heerlijk over onze ballonavontuur gekletst. Om twaalf uur waren we weer terug op de kamer.
Dag 02: Turkije: Antalya - Urgup
Wekker ging om half zes en dat was exact dezelfde tijd voor het ochtend gebed. Douchen, aankleden en op ons balkonnetje de zon zien opkomen. Mooi en een goed begin van de dag. Om half zeven liepen we naar beneden voor het ontbijt. Dit keer had een groep Duitsers ons verslagen en waren zij de eersten bij het ontbijt. Niet zo uitgebreid als we verwacht hadden, maar we hadden bruin brood en dat maakte al veel goed. Er waren bijvoorbeeld geen eitjes.... !!
Om half acht zaten we allemaal in de bus richting Cappadocie. Het eerste gedeelte van de rit gaat door het taurus gebergte. Prachtige omgeving. Onze gids is gelukkig geintersseerd in geschiedenis en weet ons mooie verhalen te vertellen over hoe het vroeger was en hoe de mensen nu leven. We stoppen even vlug bij een fruitkraam langs de weg waar Hikmed inkopen doet. Als we onze weg vervolgen, krijgen we allemaal een Turkse banaan. Deze is veel voller van smaak dan die wij in Nederland eten. Rond half elf stoppen wij voor de eerste keer. Hier is een restaurant om wat te drinken, toiletten en diverse kraampjes met souveniers. Ook hier kan je hurkend plassen in een gat, maar wij hebben toch echt langer in de rij gestaan voor een echt toilet. Helaas verlieten wij het Taurus gebergte en werd de omgeving een stuk minder interessant. Tijd om te doezelen. Lunch was om half twee in een grote vreetschuur, waar diverse busladingen gevoed werden. Veel bonen, paprika etc. Niet echt mijn lunch, maar de rest heeft lekker gegeten. Half drie weer verder. Na twee uur weer een stop en rond kwart over zes reden we Cappadocie binnen en zagen wij de eerste grot woningen al. Om kwart voor zeven bij het hotel.
We hebben weer een hoekkamer, maar beduidend groter dan de vorige. Ruime badkamer, hoewel de douche niet gemaakt is voor Europese mensen. Om half acht zijn we gaan eten. Wederom buffet en het zag er weer allemaal prima uit. Heerlijk gegeten. Daarna nog even naar de Migros (supermarkt) aan de overkant voor bier, water en cola. Op naar onze mandjes... De wekker gaat morgen nog vroeger....
Dag 01: Amstelveen- Eindhoven- Antalya
Om vier uur ging de wekker en ben ik opgestaan. Douchen, aankleden en laatste spullen in de koffer. Pipa kwam om vijf voor half zes en ik was natuurlijk nog niet klaar. Was ook niet handig van mij om de televisie aan te zetten en de daily show te gaan kijken. Om vijf voor zes vertrokken we dan. Niet te geloven hoe druk het al op de weg kan zijn op dat tijdstip. Vlak voor Eindhoven brak de hemel open en dan is het toch wel erg fijn om te weten dat je naar de zon gaat. Vlug koffers uit de auto en naar binnen gerend. Gelijk maar ingecheckt, broodje gegeten, nog een laatste sigaret en door de douane. Alles verliep verders soepel en om half tien liepen we door de regen naar het vliegtuig. Plekkie gevonden, alles geinstalleerd en vliegen maar. De vlucht was een half uurtje korter. Geland, visa gehaald en door de douane. Koffers kwamen redelijk snel en op naar de hitte.
Die viel als een warme deken over ons heen. Ons aangemeld bij het standje van corendon en we mochten met bus 22. Lopend naar de parkeerplaats, zagen we dat deze vol stond met bussen. Die gaan toch niet allemaal naar Cappadocie??? Met name ik ben verpest met reis groepen van 16 man. Nu hebben we minder geluk. Onze groep bestaat uit 35 man en in totaal gaan er zes volle bussen de rondreis maken. Onze reisleider is opgegroeid in Vlaanderen en spreekt perfect Nederlands/ Vlaams.
We gaan op weg en zetten eerst 11 mensen af bij een ander hotel. Daarna rijden we naar hotel Lara. Het inchecken duurde even en daarna moest iedereen weer in de rij om het excursie pakket te betalen. Gelukkig geen weigeraars deze keer. In de rij staan bij de lift om naar boven te komen. We hebben een hoekkamer op de derde etage. Er staan twee kleine bedjes is, klein badkamertje en het is maar goed dat we hier maar 1 nachtje blijven. Niet berekend op mijn grote billen. Desalniettemin hebben we een fantastisch uitzicht wat zoveel goed maakt. We frissen ons op, trekken luchtigere kleding aan en gaan naar het terras. Er staat een verfrissend briesje en het uitzicht vanaf het terras is adembenemend. Eerst even aan het water om het vocht tekort aan te vullen. De eerste katten zijn gespot. Er lopen een aantal kittens rond en de kleinste is zo aandoenlijk. Al snel heb ik 'm op schoot en hij weet van gekkigheid niet wat hij moet doen. Nog een biertje gedronken en van de katten en het uitzicht genoten. Daarna op pad om te gaan pinnen.
Onderweg komen we mensen van de groep tegen en die leggen ons precies uit waar de flappentap is. Maar wij presteren het natuurlijk om 200 meter daarvoor af te slaan en nog even moeten zoeken. Op ons gemak terug gelopen en weer op terras gaan zitten.
Om zeven uur ging het buffet open en we hadden ook wel weer honger gekregen, daar we de lunch hadden overgeslagen. Wat een weldaad aan eten. We begonnen met een rondje koud. Sla, komkommer, worstel, bloemkoolsalade, dolomarus, pasta taart. OMG, alles smaakte zo ontzettend lekker. Ondertussen was een stel uit Geleen bij ons komen zitten. Zij was ook een enorme lekker bek. Het rondje warm was ook voortreffelijk, met name de pannekoekwrap met Turke kaas en bos ui.
En dan hebben we nog een rondje toetjes te goed....!! Ook deze waren erg lekker. Nog even buiten gezeten om een beetje af te koelen, want het was bloedheet in het restaurant. Bijtijds naar bed, want de wekker gaat morgen om half zes.
