Het is bijna zover

Ik zie dat ik mijn verhalen van Amerika helemaal niet meer heb afgemaakt. Foei, foei!

Maar er staat alweer een nieuwe reis voor de deur. Morgen vliegen Allette en ik naar Antalya om vervolgens een week door Turkije heen te trekken. Dus nu druk bezig met het huisje opruimen en de koffer inpakken. Over de kledingkeuze hoeft niet lang worden nagedacht, want het is bloedheet. Ik heb net gekeken en het is morgen 34 graden in Antalya. Pfff, in ieder geval een extra handdoekje tegen het zweten meenemen.

Allette begint straks met deel 1 van de reis: Groningen- Amstelveen.

Vanavond lekker bijkletsen, bijtijds gaan slapen, want (arme) pipa staat morgen om half zes op de stoep. Dat wordt vroeg opstaan. Helaas vliegen we vanaf Eindhoven en is het niet mogelijk om met het openbaar vervoer op tijd daar te zijn. Maar onze redder in nood wil graag midden in de nacht opstaan als we Groningse worst en hausmacher voor zijn neus houden. Dank je wel pipa.

Ik heb geen idee hoe het internet geregeld is in Turkije. Ik heb mijn laptop mee en probeer verhalen te plaatsen.

Groetjes, Mirjam

Tussendoor

Lieve allemaal,
Dank jullie wel voor alle reacties. Ondertussen zijn we van de sneeuwbuien naar 30 graden gegaan. Kleine overschakeling maar. Ik loop een beetje achter met het verslag, maar ik hoop de rest van de verhalen snel te kunnen plaatsen. Maar hier alvast een kleine update van diversen.

Gereden kilometers: ruim 3500

Staten: Colorado, Wyoming, South Dakota, Idaho, Utah

Parken: Rocky Mountains, Custer State Park, Mount Rushmore National Monument, Devils Tower, Yellowstone, Grand Teton, Arches.

Weertypes: zon, regen, hagel, onweer, sneeuw, bewolkt, keiharde wind en daardoor een heuse zandstorm van een hele dag meegemaakt.

Gespotte dieren: 3 beren (yes, yes, yes), elanden, long horn sheeps, buffalo's, herten, elken (wapiti's, dank pipa), eekhoorns, chipmunks, arenden, ganzen, konijntjes, ezels en 1 schildpad op de snelweg in Wyoming.

De auto: mooi, kofferbak had iets ruimer gemogen, schakelt op de verkeerde momenten en ze zuipt ontzettend veel. We rijden een tank per dag leeg.

Ontmoetingen met Nederlanders: 8

Ontmoetingen met Groningers: 8

Bowlen: 1 keer

Bekeuringen: NUL :-)

Winkelen: helaas staat de stand op NUL!

Paar laarzen: nul :-(

Mc Donalds, BK, KFC etc bezoeken: NUL

Liefs, Mirjam

Amerika: Dag 11: Another one bites the dust (again)/ Arches National Park/ Cortez

Als we in de ontbijtruimte komen, blijkt dat meer gasten veel uit deze dag willen halen, want hij zit goed vol. Wederom een zeer uitgebreid ontbijt.

Wanneer we buiten komen, is de wind helaas niet gaan liggen. Ach, hebben we in ieder geval minder last van de zon en hitte.

Arches National Park liggen even buiten Moab. Ook al is het vroeg, het is al behoorlijk druk. Eerste stop visitors centre. Informatie tot ons genomen en we zagen een waarschuwingsbord dat er zeer sterke windvlagen zouden zijn vandaag tot 105 kilometer per uur. Buiten vullen we onze waterflessen nog even bij. Daar was zeer sterke windvlaag nummer 1. Diverse mensen konden achter hun pet aanrennen. Flessen weer vol en onderweg. Stop 1: Park Avenue. Autodeur open en daar vliegt het park krantje weg. Terwijl we naar de overlook lopen, schuren de zandstralen tegen het lijf. Mensen houden hun petten vast, hebben hun mond bedekt met sjaals. Na tien minuten buiten in de wind staan, betekent dat alles wat we vanmorgen met ons haar hebben gedaan nutteloos was. Coupe Hurricane is de haardracht vandaag. We rijden van overlook naar overlook. Af en toe een kleine wandeling. De windvlagen worden steeds frequenter en de lucht trekt langzaam dicht. Als je naar een vlakte kijkt, zie je alleen maar zand, zand en zand.

Geplande wandelingen gaan niet door. Het waait te hard en we houden ons aan de highlights in het park. Wat desalniettemin mooie plaatjes opleveren. Allette past zich aan en bindt een sjaal om haar hoofd. Een beetje teleurgesteld stellen we ons de foto's zonder zandstorm en blauwe lucht voor. Al met al zijn sneller klaar in het park dan gepland. We besluiten om alvast richting Cortez te rijden en eventueel de zuid kant van Canyonlands NP mee te nemen. Na een uurtje rijden, kwamen we bij de afslag voor Canyonlands. Helaas waaide het nog steeds keihard. Het had geen enkele zin om naar dit park te gaan. We rijden door naar Cortez.

In het stadje was het even zoeken naar het hotel, maar relatief snel gevonden. Perfecte locatie: nog maar 8 miles verwijderd van Mesa Verde voor morgen. Nu wisten we dat er hier ook een bowling baan is en omdat we zo vroeg waren, was dat de perfecte oplossing. Bij het inchecken kregen we een upgrade naar een kamer met drie bedden in plaats van twee bedden met een rollaway. Beter!! Nog even vraagje: waar is de bowling baan? 'Oh, als je uit het raam kijkt, is het aan de andere kant van de weg'. Nog veel beter!!

We gaan naar de kamer en chillen een uurtje en lopen dan naar het Mexicaanse restaurant wat vlakbij het hotel ligt. Het is nog niet erg druk. De kaart is goed en al snel hebben we onze keuze kunnen maken. Allette heeft een vegetarische fajita besteld. Fiasco of hebben we deze keer een winnaar? En we hebben een WINNAAR!!!!! Eindelijk heeft ze een maaltijd waarvan ze optimaal geniet. Na het eten, steken we de weg over naar de bowling baan.

Het is erg rustig. We nemen de zaterdagavonspeciaal: bowl & rock voor 12$ pp. Twee uur bowlen, schoenen inclusief. (normaal betaal een prijs per spel per persoon en moet je de schoenen los huren) We bowlen vier games en we hebben allemaal een keer gewonnen. Als we weer buiten komen, is de wind gaan liggen. Het gaat morgen helemaal goed komen.

Amerika: Dag 10: Dust in the wind/ van SLC naar Moab via Capitol Reef NP

Om kwart over zes aan het ontbijt. De televisie staat aan en we krijgen wat Amerikaans nieuws mee. Terwijl we auto inladen, onweert het. Dan begint de lange weg naar Capitol Reef National Park. Eerst nog even door de ochtendspits van SLC heen en dan over het platteland. Slaapverwekkende route met regen, wederom een sneeuwbui (we dachten dat we daar vanaf waren) en daarna stak de wind op. Het spannendse wat onderweg gebeurde, was een schaapje dat even de weg kwijt was en op de snelweg liep.

Rond twaalven reden we het park binnen en dat was sneller dan gepland. Allette pakte de papieren erbij en we kwamen er achter dat we al een aantal zaken voorbij gereden waren. Dus U turn en weer terug naar het begin. Nu beter opletten op de bordjes. We vonden de twin rocks en het was niet zo raar dat we de bordjes niet gezien hadden. Deze waren van dezelfde steensoort gemaakt als het hele park en vallen dus echt niet op. Na diverse stops komen we aan in het visitorscentre. Als we de deur van de auto open doen, vliegt deze bijna weg. Oke, het waait een beetje boel hard. De Amerikaanse vlag heeft moeite om aan de mast te blijven. We maken een pitstop, eten onze cheesecake en kopen wat souveniers. Met de route in de hand gaan we verder. We stoppen bij diverse rock formaties om daarna een stuk te gaan wandelen. Altijd lekker na lang in de auto zitten. Als we naar beneden afdalen, krijgen we met enige regelmaat een hap zand te verwerken. De windvlagen zijn behoorlijk pittig. Jammer dat we net een zandpad hebben uitgekozen om te wandelen.

We nemen diverse foto's en zijn op zoek naar de berichten die een groep Mormonen honderden jaren geleden hebben achter gelaten, maar die hebben ze goed verstopt. Bij de wandeling terug kwamen we een echtpaar tegen die vertelde dat ze net een long horn sheep hadden gezien, maar bang waren dat ze hem hadden verjaagd. Doorgelopen en we komen de bocht om en.. daar staat ie lekker te eten van een struik. Langzaam komen we dichterbij met de camera's in de aanslag. Af en toe, tijdens het kauwen, kijkt de ram even verstoord op. We kijken elkaar vragend aan: hoe komen we hier onbeschadigd langs, want hij heeft een paar behoorlijke dikke, massieve en puntige hoorns op zijn hoofd zitten. Met een afstand van een meter of zes, zeven passeerden wij het beestje en het enige wat ie deed, was eten.

Terug in de auto eerst het zand uit de kleren geschud en ons opgemaakt voor nog een saaie rit van zo'n 3 uur naar Moab. Muziek aan, airco aan en karren maar. Tijdens het rijden hebben we erg veel last van windstoten en af en toe schudde de auto echt letterlijk onder de kont. Pfff, eindelijk waren we in Moab en nu op zoek naar ons hotel. Deze lag aan het einde van het dorp en was groot. De kamer is de beste tot nu toe. Ruim opgezet, geen rollaway, maar ieder een eigen bed. Even bijkomen van de saaie rit, douchen om van het zand af te komen. Mijn witte bh is rood van het zand. Verder zit het in oren, ogen en alle andere inhammen van het lichaam. Daarna op zoek naar een restaurant. Aan de overkant zat een leuke, maar blijkbaar ook een goede, want ze stonden met rijen dik voor de deur te wachten voor een tafeltje. Helaas zat er niks in de buurt, dus met de auto weer terug naar het centrum gereden. Uiteindelijk belandde we bij de broken oar. Binnen stinkt het enorm naar BBQ, dus we gaan lekker op het terras zitten.

Allette besluit eens gek te doen en neemt een buffalo burger, nav de ervaring die Roy en ik in Custer hadden. Dan zien we dat het terras naast het mortuarium ligt. Oh, oh, ze zeggen wel buffel, maar waar komt het vlees vandaan??? Onze eten komt en Allette haar burger is nog half rauw. Ze vraagt aan de ober of deze nog even terug kan en tot medium kan worden gebakken. Na enkele minuten komt de burger zwaar aangebrand terug. Avondeten dat voor Allette niet geslaagd was: drie!!!! Vlak daarna, terwijl onze borden nog voor meer dan de helft gevuld zijn, vraagt de ober of we een toetje willen. Vlak daarna brengt hij al de rekening. Het lijkt er op dat hij ons weg wil hebben. Dus doen we langzaam aan. Hij komt nog drie vragen of de rekening al klaar is en bij de laatste keer vraag ik: wil je ons weg hebben? Nee, hoe komen we erbij. Hij is juist bang dat hij ons niet genoeg aandacht geeft, omdat we buiten zitten. Jajajaja! Terug naar hotel en lekker slapen.

Amerika: Dag 09: Jezus Christ Superstar/ Salt Lake City

We staan bijtijds op en als we in de ontbijtruimte aankomen, zit deze vol met eigenwijze bejaarde mensen. We eten wat we altijd nemen: geroosterde boterhammen en cornflakes. (ik moet bekennen dat ik wel weer snak naar biscuits en gravy, maar ik moet nog even wachten).
We rijden een stuk door Idaho en komen onderweg in een heuse sneeuwstrorm. Gelukkig hadden we daarna een strak blauwe lucht met een zonnetje. Wat ziet de wereld en in dit geval Amerika, er dan stukken mooier uit. Bij een aantal scenic overlooks stoppen we voor de foto's. We karren door naar Salt Lake City waar we rond drie uur aankomen. We zoeken een parkeergarage in de buurt van Temple Square.

We lopen eerst een beetje rond en zien twee zusters lopen. We vragen aan hen waar we moeten zijn voor een tour. Wat een geluk, zij waren meer dan bereid ons deze te geven. We beginnen bij de tabernacle. Dit was het gebouw waar de eerste kerkdiensten in plaats vonden en in die tijd bestond het publiek uit 13.000 man. Tegenwoordig zijn er 8000 plaatsen en reperteert en geeft het welberoemde tabernacle koor hier concerten. De akoestiek van dit gebouw is fantastisch en ver voor zijn tijd uit. Er was ook net een akoestiek demonstratie. Het vallen van een speld is achter in de zaal goed te horen. Daarna gaan we naar de kerk die na de tabernacle is gebouwd. Deze wordt nog wel (als ik het goed heb) voor diensten gebruikt. We krijgen veel geschiedenis te horen en de dames proberen subtiel ons te interesseren voor een bezoek van een missionaris in Nederland en dan krijgen we ook nog de 'book of Mormon'. We weten het aardig af te wimpelen.

De tempel mogen we niet in, maar in het visitors centre staat een kleine versie van de tempel waarbij je het interieur kan bekijken. Indrukwekkend. Het kostte 39 jaar om de tempel te bouwen en ze hadden een jaar nodig om de binnenkant te in te richten. Als laatste gaan we naar een prachtig mooi beeld van Jezus Christus. Ook hier krijgen we het verhaal te horen dat je leven pas compleet is als Hij in je leven is. Daarna bedanken we de dames en gaan we weer ieder onze eigen weg. We lopen de route nog een keer, maar nu nemen we foto's. We sluiten af met het Brigham Young Memorial Building. Buiten dat gebouw staat ook een standbeeld van de oprichter van de Mormoonse kerk. Niet mormonen spotten wel eens dat Brigham Young met zijn kont naar de kerk staan en naar de bank wijst. (klopt helemaal)

Tijd om een stukje downtown te gaan wandelen. Het zonnetje schijnt heftig, maar wordt helaas geblokt door de hoge gebouwen. We lopen door de straten en kijken om ons heen. Onze magen beginnen toch wel wat te rommelen en we gaan op zoek naar een restauranrt. In het gedeelte waar wij lopen zijn deze niet in overvloed. Als we in een winkelcentrum komen en bij de foodcourt kijken, zien we: the cheesecake factory. Keuze is snel gemaakt. Er staat een rij, maar de wachttijd voor een tafeltje valt mee. We bestellen wat te drinken en duiken dan in de veel te grote menu kaart. Wat gaan we nemen, er is zoveel keuze. Beetje bij beetje strepen we dingen af en komen tot een keuze. We geven deze door aan de ober. Na een tijdje kijken we elkaar aan en vragen ons af of het niet erg lang duurt. Tafels die na ons gekomen zijn, hebben het eten al op tafel staan. Maar bij ons gebeurt er helemaal niks. Uiteindelijk komt de ober ons vertellen dat ze in de keuken mijn steak hebben laten aanbranden en dat het daardoor iets langer duurt. Of we extra brood wilden? Nee, we willen eten. Vervolgens kwamen er nog twee mensen van het management hun excuses aanbieden, maar nog steeds geen eten. Bijna flauw gevallen, maar daar is het dan eindelijk.

Het eten zag er voortreffelijk uit en het smaakte ook heerlijk. Totdat Allette een hap nam. De kip, die heet had moeten zijn, kwam uit de koelkast. Toen ze dit aankaartte bij de ober, kwam deze later terug met een stuk lauwe kip. Avondeten dat voor Allette niet geslaagd is: twee! Gelukkig waren de porties van Roy en mij te groot en heeft Allette daar lekker van kunnen meeprikken.
Dan als troost en als toetje: CHEESECAKE! Gelukkig smaakten deze zoals het hoort. Natuurlijk zijn de stukken veel te groot en nemen we alledrie een doggiebag mee naar huis. Met volle buiken lopen we terug naar auto en rijden naar het hotel. Daar rusten we nog wat op de kamer en duiken er vroeg in, want morgen hebben we een rijdag van ruim 7 uur.

Amerika: Dag 08: Let it snow, let is snow, let it snow: van Yellowstone naar Grand Teton

Deze morgen geen invasie van Japanners in de ontbijtruimte en we kunnen nu overal gemakkelijk bij. We eten onze bammen en cornflakes. Genieten van de koffie en thee. De Nederlanders komen vlak na ons. We praten nog wat en na het tanden poetsen, knallen we de auto weer vol. We rijden nog even langs de supermarkt voor smoothies en gaan op weg. Natuurlijk weer buffalo's en natuurlijk weer foto's nemen. We komen nog een drive tegen die we gaan rijden. Hier kwamen we de eerste chipmunk tegen die echt poseerde voor de foto. Nog een watervalletje gezien en toen kwamen we in de file terecht. In eerste instantie hadden we niet door wat er aan hand was. Allette zag het als eerste: BEER!! Dat is nummer 3. Uit de auto gesprongen met de camera. Aan de overkant van de rivier liep een zwarte beer. Foto´s gemaakt en nu ook een filmpje. Wat is het toch een mooie ervaring om deze beesten in het wild te zien. Volgende stop: midway geyser basin. Nu we weer relatief droog weer hebben, besluiten we deze maar te wandelen. We kleden ons dik aan, want de temperatuur is rond de twee graden.

Helaas krijgen we de kleur van de diverse pools en geiser niet op de foto, vanwege de grote hoeveelheid stoom deze afgeven. Bij terugkeer naar de parkeerplaats zien we in ene een verdwaalde buffalo lopen. Gelukkig had ik de camera in mijn handen en ik ben snel gaan filmen. Luid grommend liep de buffalo voorbij en klom omhoog richting weg. Camera maar uitgezet. Straks wordt ie aangereden. Dat hoef ik niet te zien. We rijden weer verder richting Grand Teton en krijgen we de eerste sneeuwbui. Gelukkig zitten we hoog en droog. Vlak voordat we Yellowstone uitrijden, zien we nog een mooie stukje natuur wat helemaal wit was door de verse sneeuw. Foto´s !! Er stopt ook een Japans echtpaar en zij pakt een knuffelbeest en de camera. Ze laat het knuffelbeest verslag doen voor de camera. Unieke mensen.

We rijden Grand Teton binnen en onze eerste stop is een kerkje wat nog gesloten is. Maar hee, het zonnetje schijnt weer en de temperatuur loopt op. We stoppen bij diverse overviews voor foto´s. Helaas is de lucht weer betrokken en hebben we de twee Teton niet gezien. Ja, Teton is afgeleid van tieten :-) !! We blijven last houden van sneeuw- en regenbuien. Daardoor hebben we geen zin om te wandelen besluiten bijtijds naar Jackson te rijden. We rijden langs het nationale elk refuge en geen elk te zien. Het hotel hebben we snel gevonden. De kamer is netjes en op het bed liggen knuffel buffalo´s. Eenmaal raden wat er in mijn koffer gaat belanden (tegen betaling natuurlijk) We nemen even een momentje en gaan daarna het centrum in. We lopen en rondje over het pleintje. We gaan eten bij de million dollar bar. We worden naar beneden geleid en mogen niet aan een tafel zitten, omdat hamburgers alleen in het bar gedeelte geserveerd worden. Stomme regel! We gaan aan een hoog tafeltje zitten en bestuderen het menu. Ik neem iets met kip, aardappels en groente, Roy de burger en Allette neemt chili. Die viel helaas tegen, want er zaten geen bonen in. Dat was nu jammer. (niet voor Roy en mij)

Na het eten zouden we gaan bowlen. Vol van enthousiasme lopen we naar de bowlingbaan, doen de deur open en zien een bordje hangen. Deze week gesloten wegens onderhoud. Dat was even een domper. Oke, dan gaan we een borrel drinken. Ik had een leuke wijnbar gezien. Nog gesloten, ging pas na Memorial weekend open. Uiteindelijk werd het de Rose. Lekker gekletst en gelachen. Rond half tien zijn we terug op de kamer en lezen nog wat. Tijd om naar dromenland te gaan.

Amerika: Dag 07: Rain down on me/ Yellowstone National Park

Om kwart voor zes ging de wekker en ik liep naar buiten om even naar huis te bellen. De temperatuur was goed en het was een bewolkt. Het weer zag er goed uit. We lopen om kwart voor zeven de ontbijtruimte binnen en deze is afgeladen met Japanners. Er is nog een tafeltje vrij wat we na een gevecht met koffers bereiken. De Japanners namen namelijk hun koffers mee in de redelijk kleine ontbijtruimte. Vervolgens proberen om koffie te komen en brood op je bord te krijgen. De dame van het hotel vult de fruitmand bij met zo'n 30 sinasappelen. Binnen een halve minuut zijn deze, op 1 na, weg. Terwijl ik op mijn broodje uit de toaster sta te wachten, komt er een klein wijffie naast me staan. En kleine vrouwtjes kunnen heel hard met de mond open boeren. Ze keek niet op of om. Geweldig. Tevens is het onvoorstelbaar wat die kleine mensjes weg kunnen stouwen.

Na het ontbijt pakken we onze dagbullen (heerlijk om niet met de koffers te hoeven sjouwen) en lopen naar de auto. Wat is dat nou..REGEN! Dat hadden we niet afgesproken. We stappen in en rijden eerst even naar de supermarkt voor eten. Daarna het park in. Ondertussen gaat het harder en harder regenen. We hopen dat het met een uurtje weer voorbij is. Eerste stop, tussen de buien door, is de Gibbons Falls. Hier kwamen we diverse mensen die we gister bij old faithful zagen, weer tegen. Daarna naar artist piont. Gelukkig is het weer even droog. Ik zag een heel lief klein grijs met wit konijntje die ik wel op de film heb, maar niet op de foto. Terwijl we terug lopen, begint het toch weer harder te regenen. We gaan naar Mamooth hotsprings, maar niet voordat we een pitstop hebben gehouden. Het regent te hard om het terras te beklimmen en we kiezen de Amerikaanse manier: we nemen foto's vanuit de auto. We nemen de terrace drive loop en schieten daar wat ontzettend mooie foto's. Door de kou stomen de geisers extra waardoor alles een spooky effect krijgt. We rijden naar de noord ingang van het park en gaan daar in Gardiner lunchen bij een diner. De zaak zat vol en ze waren onderbemand qua personeel. Kwam goed uit, want het gaat steeds harder regenen. Na de lunch weer terug naar het park en vanwege het slechte weer besluiten om we een speciale loop te gaan rijden, maar na drie kwartier rijden, bleek de weg afgesloten te zijn. Jammer en we concluderen langzaam dat deze dag een beetje in het water valt.

Terug gekomen bij Mamooth hotsprings nemen we nog een keer de terrace loop om die ene mooie foto nog een keer te nemen. Het kan altijd beter. Verder stoppen we nog bij de buffalo's in de regen. Ze zijn zo lief en kunnen heerlijk kwijlen. We kijken elkaar nog eens aan en gaan terug naar het hotel. Dat is nog een eindje rijden. Bij mooie plekjes stoppen we en nemen foto'van uit de auto. Op een gegeven moment zien we mensen langs de kant naar een bepaald punt kijken. Yes, weer een beer. Weleens waar van een behoorlijke afstand, maar toch. Vlug een foto gemaakt. Bij Madison nemen we de afslag naar West Yellowstone. Halverwege het laatste stuk zien we auto's langzaam rijden. Gewelig, er steekt een kudde buffalo's met jonkies over. Ik heb al genoeg foto's, maar er kunnen er altijd meer bij. Ook wederom gefilmd.

Eenmaal in hotel aangekomen, ging Roy naar de kamer en Allette & ik rookten buiten nog een sigaret. Uit een auto stapte een oude man en dat ging niet helemaal soepel en ik zei: hup opa, even doorzetten. De meneer was uiteindelijk uit de auto en liep langzaam naar de ingang. Wij kletsen gewoon door en bij het voorbij gaan zei opa: hee, ik hoor Nederlands. Deze meneer woont al 52 jaar in de omgeving van Seattle. Hij vroeg waar we vandaan komen en zijn ogen lichten op als Allette zegt dat ze uit Groningen komt. Hij heeft daar gestudeerd. Een behoorlijke tijd met deze meneer gesproken, terwijl hij in zijn hoofd het filmpje van vroeger afspeelt. Ik bsluit weer in de lobby te gaan zitten. Na een tijdje typen loop ik nog even naar boven voor een boterham. De overige twee hadden geen honger en we aten op de kamer. Daarna loop ik weer naar beneden en het begint te onweren. Eerst gewoon gezellig gerommel met als afsluiting een oorverdovende knal. Later voegt Allette zich ook bij mij en zoeken we wat dingen uit voor onze dag in Grand Teton en kijken we naar de weersvoorspelling voor morgen. SNEEUWBUIEN!! Uit de lift komt een groep Nederlanders stappen en we zeggen goedeavond. Wederom hebben we te maken met Groningers en mensen die hier wonen en in Groningen zijn geboren. We hebben een tijd gekletst en gaan daarna weer verder met het uitzoekwerk. Opa komt het hotel weer binnen lopen. Hij was in het dorp wezen eten en we praten nog wat. Vol trots laat hij zijn tshirt van de rijksuniversiteit Groningen zien. Al met al is er niet veel terecht gekomen van de verhalen schrijven. Tijd om te gaan slapen.

Amerika: Dag 06: Smells like steam spirit/ Yellowstone National Park

De wekker liep om zes uur af en het ochtendritueel ging van start. Douchen en aankleden. We waren de tweede groep bij het ontbijt. Het ontbijt was simpel, maar lekker. Er komt een vrouwtje bij ons staan en vraagt of we uit Duitsland komen. Nee, uit Nederland. Maar jullie spreken wel Duits? Nee, we spreken Nederlands. Wat klinkt dat ontzettend leuk. Welkom in Amerika en een hele fijne vakantie. Toch altijd leuk dit soort ontmoetingen. Na het ontbijt gooien we de auto vol met koffers en benzine.

Om acht vertrekken we naar Yellowstone en om kwart over negen rijden we het park binnen. Ook hier ligt weer ontzettend veel sneeuw. Onze eerste stop is bij Yellowstone lake, waar we even een pit stop maken en de eerste foto's. Langs het meer maken we meerdere stops en wat opvalt is dat de overige toeristen voor 90% uit Japanners bestaan. We moeten erg lachen wanneer zij foto's gaan maken. Mama bij de boomstam, papa bij de boomstam, kindje 1 bij de boomstam etc etc. Vervolgens mama op de boomstam, papa op de boomstam etc. Tijd voor een wandelingtje. We lopen een korte trail langs een water waar pelikanen zouden moeten zitten. Wanneer we bij het water aankomen, vliegen de vogels die er zitten weg.

Volgende stop is het visitor centre in Grant Village. Wederom een pit stop en toen door de winkel gelopen. Hier is de sneeuw bijna weg en het is druk. Maar het zonnetje schijnt en dat maakt zoveel goed. We gaan vervolgens onze weg naar het West Tumb Geyser Basin. Langzaam dringt de rotte eieren lucht in onze neus. We zien bubbelende modderpoelen, maar ook helder water wat kookt. Als je langs zo'n mini geiser loopt, stijgt de temperatuur zeker met een graad of 15. We lopen langs diverse pools en Allette weet bij de meeste wel een feitje op te dreunen. Daarna rijden we langs een waterval die we van een afstand moeten fotograferen. Het pad ernaar toe wordt op dat moment opnieuw gelegd. Je kan merken dat de meeste routes net open zijn en de medewerkers van het park druk bezig zijn om de winterschade te herstellen. Nog een aantal stops gemaakt voordat we bij Old Faithful aankomen. Wat een verschil met acht jaar geleden. Er is zo ontzettend veel bij gebouwd.

We lopen naar de geiser en het is al behoorlijk druk. Naast ons staat een Frans koppel. Nu is mijn Frans niet zo goed, maar ik begreep dat Old Faithful om kwart over vier los zou gaan. En dat was ook zo. We namen foto's en filmpjes. We hadden eigenlijk verwacht dat iedereen erna zou gaan klappen, maar dat deden ze niet. Daarna zijn we een trail van zo'n anderhalf uur gaan wandelen. Daar waren diverse pools en geisers te zien. Toen we terug naar de auto lopen, ging Old Faithfull weer spuiten. We moeten nog een eindje rijden naar West Yellowstone en besluiten om maar naar het hotel te rijden. We rijden weer Montana in en besluiten om eerst te gaan eten. Er is niet heel veel keuze, omdat ook hier het seizoen nog niet begonnen is. We kiezen voor de three bears diner. We krijgen een corner booth en daar houden we van. We hebben lekker gegeten en vragen daarna de weg naar het hotel, voordat we weer rondjes gaan rijden. Hotel gevonden. Onze kamer is ruim als er geen extra bed bij hoeft. Het is nu allemaal een beetje passen en meten, maar prima te doen. Roy gaat in the relax modus en Allette en ik duiken de lobby in met de reispapieren en de laptop. Morgenochtend weer vroeg op.