Amerika: Dag 05: Van de ene cowboy naar de andere! Van Sundance naar Cody.

Dit keer geen toeterende treinen en om kwart over zes komen we uit bed. Roy en ik hebben heerlijk geslapen op de biertjes, maar Allette heeft amper een oog dicht gedaan. Spullen in de auto en op weg naar het ontbijt. Alles in het dorp is gesloten op de supermarkt bij het pompstation na. Koffie, koffie, koffie hebben we nodig. Verder nam ik een pastei achtig iets als ontbijt. Niet slecht....

We gaan op weg naar Devils Tower. Ik vind de legende van deze berg zo ontzettend mooi. Volgens de Kiowa People waren er zeven zusjes en een broertje aan het spelen. Nadat de meisjes het jongentje een beetje plagen verandert hij in een grote beer. De meisjes worden bang en rennen weg. Een grote boom sprak tegen de meisjes dat zij in de boom omhoog moesten klimmen. Dat deden zij en de boom begon hoger en hoger te groeien richting de hemel. De beer trok met zijn nagels diepe groeven in de boom, maar de meisjes waren buiten het bereik van de beer. De zeven meisjes werden opgenomen in de hemel en vormen nu de zeven sterren van het sterrenbeeld de grote beer. Van de boom bleef alleen het onderste gedeelte van de stam over wat nu helemaal versteend is. In 2005 wilde men de naam veranderen in Bear Lodge in plaats van Devils Tower. Maar men was bang dat de naamsverandering het toerisme zou doen verminderen. En Devils Tower speelt een belangrijke rol in close encounters of the third kind. Een blauwe lucht en de devils tower steekt mooi af. Ik neem even een half uurtje voor mijzelf, terwijl Roy en Allette om de berg wandelen. Ik probeer het reisverslag verder te schrijven, maar wordt afgeleid door de mooie omgeving en ik besluit om daar van te gaan genieten. Roy en Allette waren onderweg nog een ree tegen gekomen op een paar meter afstand. Nog even door het visitors centre en via het prairie dog veld op weg naar Big Horn.

We nemen de snelweg in plaats van de toeristische route, daar we vanmorgen wat tijd verlies hadden gehad. Naar Big Horn was nog zo'n twee uur rijden. Eenmaal daar is de omgeving weer totaal veranderd en kunnen de fleece jacks weer van de achterbank. Koud en overal dikke pakken sneeuw. We zien de eerste elanden, maar hebben geen gelegenheid om te stoppen. We stoppen bij diverse overlooks. Verder stond het medicine wheel op het programma, maar de weg daarnaar toe was vanwege de sneeuw nog steeds gesloten. Wat ik heel jammer vind, maar nu heb ik weer een reden om terug te komen. Op naar Big Horn National Recreation Area om de Devil's Corner te fotograferen. Terwijl door het park rijden, zitten we in eens in Montana. Aangekomen hadden we fantastisch zonlicht en konden we mooie plaatjes schieten. Hoewel het water in de rivier een snert kleur heeft. Nog even een kleine wandeling gemaakt en op naar Cody. De omgeving hier is wederom prachtig en we blijven onze ogen uitkijken.

In Cody aangekomen, gaan we eerst naar het dorp. Het hotel ligt daar namelijk buiten. Ik wil graag naar de laarzenwinkel waar ik mijn cowboyboots in 2004 heb gekocht, maar deze is jammer genoeg gesloten. Helaas zijn alle laarzenwinkels gesloten. Even kreeg ik hoop, toen ik bij een giftshop zag dat ze ook laarzen verkochten. Wij naar binnen.... helaas ze waren lelijk en niet in mijn maat. Allette vond een hele mooie tekening en ik sloeg weer kaarten in. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een quick bite. Het werd de silver dollar saloon. Foute keuze. Het was niet echt lekker. Roy en Allette hadden een salade, maar de dressings waren niet lekker. Mijn philly wrap was smaakloos. Jammer. Op naar het hote. Even buiten Cody, relatief nieuw en we hadden weer alledrie een eigen bed in plaats van een opklapbed. Buiten nog even een biertje gedronken, terwijl we naar een mooie sterrenhemel keken. Daar we zo dichtbij Yellowstone zitten, zetten we de wekker wat later voor de komende ochtend.

AmerikaDag 04 : Road to no where: Wyoming/ South Dakota

Het is nu echt een feit: van toeterende treinen word je wakker. De hele nacht door. Weer staan we walgelijk vroeg op. Het weer is hetzelfde als gisteravond. Zwaar bewolkt en heel veel wind. Als we om tien over zes de ontbijtruimte binnenkomen, zit deze behoorlijk vol. Het ontbijt is super uitgebreid. Eieren, aardappels, sausages, biscuits & gravy, vers fruit, diverse soorten cornflakes en veel meer. Ik schep gretig mijn bord vol en geniet van mijn biscuits. Na het ontbijt poetsen we nog even de tandjes, doen de koffers op slot en checken uit.
Ondertussen is de hemel opgebroken en komt het water met bakken uit de hemel vallen. Zwaar minder. Nog even getankt en we beginnen aan een drie en half uur durende rit richting Custer State park in South Dakota. Gelukkig stopt het na een half uurtje met hard regenen en later stopt het helemaal. We zien in de verte zelfs opklaringen.

Rond half twaalf kwamen we aan in Custer State Park. Als eerste zagen we meteen een kudde buffalo's. Er zijn veel jonkies. Ook zagen we de eerste prairie dogs. We namen de wildlife loop en gingen op zoek naar de ezels voor Roy. En die hebben we gevonden. We stopten en bij de auto voor ons stak een grote ezel zijn kop naar binnen om gevoerd te worden. We hadden nog een stuk brood over en Roy en ik gingen de ezels voeren. Sommige ezels werden een beetje aggressief en gingen voor je staan, zodat je de andere ezels geen eten kon geven. Eenmaal terug stond de grijze ezel bij onze auto en blokte de bestuurdersdeur. Als je in de buurt kwam, gingen zijn oren plat naar achter. Uiteindelijk hebben we hem weg gelokt met een paar wortels. Vlug instappen en gaan ..!

Verder kwamen we nog hertjes, meer buffalo's en prairie dogs tegen. Next stop: Mount Rushmore. Via de toeristische route met diverse Canon momenten. (Nav de mooie foto's die ik met de nieuwe Canon PowerShot maak) Voordat we het national monument ingaan, stoppen we nog even bij een overview. De bomen roken zo heerlijk! Aangekomen bij Mount Rushmore en natuurlijk de nodige foto's genomen. Ook voor anderen mensen. Het was een uitwisseling van camera's. Daarna hebben we een wandeling onder de presidenten gemaakt. Nog even de giftshop door. In Custer zijn we gestopt voor het avondeten. Roy en ik namen een overheerlijke buffalo burger. Allette een kip wrap. Ondertussen alle indrukken van de dag besproken. De auto afgetankt en op weg naar Sundance. Een ritje van zo'n anderhalf uur. Wederom vonden we het hotel meteen. Op een ander stel na, waren we de enige gasten. Koffers naar binnen en het was nog vroeg.

Tijd om de lokale kroeg op z'n kop te zetten. We gingen naar de Turf, waar wel geteld twee mensen aan de bar zaten om acht uur op een zaterdagavond. We besluiten om een paar potjes te gaan poolen. Al snel komen we tot de conslusie dat we heel slecht zijn, maar het levert wel de nodige lachbuien op. Ondertussen is het drukker geworden en worden we door een stel uitgedaagd om tegen hen te poolen. In eerste instantie wijzen we de uitdaging af met het antwoord: we're really sorry, but we suck at this game. Daarnaast hadden we hun zien spelen en zij konden het wel. We gaan na lang aandringen er toch op in. Bier wordt aangerukt en het raken van de ballen gaat steeds beter en soms gaan ze ook nog onder luid gejuich in de pocket. Na diverse potjes en rondjes willen ze dat we mee gaan naar hun stamkroeg even verder. Nog 1 biertje dan. Deze kroeg was leuker aangekleed, maar net zo uitgestorven. Ach, het toeristen seizoen is nog niet begonnen en er wonen maar 1189 mensen in het dorp, waarvan de helft ver buiten het centrum. We krijgen een shot Wyoming whiskey. OMG, dat is lekker. Doet u maar een flesje voor in de koffer. Rond elven zijn we terug op de kamer. Erg laat voor ons doen en we duiken dan ook meteen onder de wol.

Amerika: dag 03 - On the top of the world, Rocky Mountain National Park

Het was een nacht met het My cousin Vinny syndroom. Om het anderhalf uur kwam er trein voorbij die moest toeteren, ook al was het midden in de nacht. Hierdoor werd ik meerdere malen wakker. Gelukkig hadden Roy en Allette er geen last van. Wederom om half 5 opgestaan. Wij waren aangekleed, de koffers waren weer gepakt... klaar om te gaan. Alleen was de receptie van het motel nog dicht. Om half 7 zagen we eindelijk beweging. We liepen naar de receptie voor het ontbijt wat bestond uit zoetigheid, heet water waar een koffieboon twee baantjes in heeft getrokken. Al met al, niet veel soeps. Uitgecheckt en besloten om onderweg nog maar wat te halen. Twee dorpen verderop was een supermarkt waar we smooties, fruit, volkoren brood en wat broodbeleg hebben gehaald. Nog even de auto afgetankt en op weg naar Rocky Mountains National Park. Je kan goed merken dat we vroeg in het seizoen zitten, want de entree poort was onbemand.

Bij de eerste beste picknick plek gestopt voor een normaal ontbijt. Heerlijk gegeten. Het was ook schitterend weer. De zon scheen, nog ietwat fris (nippy zoals er we eerder die ochtend hoorden), maar het was ook nog vroeg. Allette had allerlei informatie uitgeprint en was de gids vandaag. Eerste stop was bij een kudde herten die stonden te grazen. Daarna een overlook waarbij een goed overzicht krijgt van de vallei. Prachtig, want beneden is alles groen. De bladeren aan de bomen zijn fel groen, wat enorm afsteekt tegen het donker groen van de naaldbomen. Boven op de bergtoppen ligt nog sneeuw. Vervolgens kwamen we bij een bevroren meer. Jammer dat we onze schaatsen niet bij ons hebben. Ook ligt er nog een flink pak sneeuw. De meneer van het state capitol had ons gister verteld dat we route die wij nu nemen vorige week pas is geopend nadat alle wegen sneeuwvrij waren gemaakt. Dan gaan we op weg naar een van de hoogste toppen in het park. De weg naar boven was prachtig, ook al gooide de diepe afgronden een klein beetje roet in het genieten. We grapten tegen elkaar dat we naar de top van de wereld gingen, waarna natuurlijk het lied van de carpenters werd ingezet. Toen we uit de auto stapten was het ijskoud en het waaide enorm. Na ons kwam een groep motorrijders en het eerste wat zij zeiden: Men, we are at the top of the world!! Vlug onze foto's en filmpjes geschoten en weer terug in de warme auto. Vanwege de kou en de harde wind viel onze enige geplande hike af. Dat was jammer. Ook alle visitors centres in het park zijn nog allemaal dicht.

Eenmaal weer beneden in de vallei is het weer een stuk aangenamer. Ook zien we weer wat leven. Chipmunks en elken. Ik weet na al die jaren nog steeds niet hoe dat beest in het Nederlands heet. Natuurlijk hebben we daar de nodige foto's an genomen. Bij de sheep lakes stoppen we weer. Er ligt een kudde herten en we nemen even een break om te genieten van het uitzicht. Ook staan er twee rangers. Het is namelijk de tijd van het jaar dat de long horn sheep naar van de rotsen naar beneden klimmen. Zij staan er om bloedbaden te voorkomen en mensen te informeren over de schaapies. Helaas hadden we niet zoveel geluk om dit ook nog mee te maken. Na een kwartiertje springen we weer in de auto en gaan verder. En daar was in ene de uitgang van het park. Dat is snel en het was pas kwart voor 1. Doordat we geen wandelingen konden maken, verliep alles sneller dan gepland. Bij de uitgang nog wel even naar het visitorscentre en de giftshop geweest.

Volgende attractie: het Stanley Hotel in Estes Park. In het begin van de jaren '70 heeft Stephen King hier overnacht. Tijdens zijn verblijf heeft hij een nachtmerrie gehad met als resultaat: the shining! We namen de history & ghost tour van twee uur. We hadden nog twintig minuten over en Roy en ik liepen nog even terug naar de auto. Was het net nog mooi weer, binnen vijf minuten een behoorlijke regenbui. Maar die was dan ook weer snel over. Om twee uur meldden wij ons de in de kelder van het gebouw. Mer de groep lopen we naar de rozen tuin waar we uitleg krijgen over de familie. De gids is net nieuw en het intro verloopt niet helemaal soepel. Daarna gaan we naar de biljartkamer, 1 van de weinige kamers die nog in originele staat is. In de feestzaal/restaurant krijgen we meer uitleg over de film. Die is niet opgenomen in het hotel zelf. Stephen King heeft de filmrechten terug gekocht en heeft in samenwerking met ABC een miniserie van the shining gemaakt en deze is wel opgenomen in het hotel. Dat was het voor het geschiedenis gedeelte. Op naar de spoken.... We lopen naar de eerste etage, kamer 217. Dit is de kamer met de meeste activiteit. Vroeger is hier een ongeluk gebeurt. Gasten hadden de gaskraan van de kachel laten openstaan en de schoonmaakster kwam de kamer in met een kaars om schoon te maken. Nou, dat hoefde dus niet meer. De schoonmaakster is licht gewond geraakt en heeft tot haar negentigste nog in het hotel gewerkt. Na haar dood spookt het in kamer 217. De meest voorkomende activiteit is dat koffers sphntaan worden ontpakt en ingepakt. Tijdens het filmen van Dumb Dumber sliep Jim Carey in deze kamer, althans hij heeft hier 's avonds twee uur doorgebracht. Daarna heeft hij zijn spullen gepakt, sleutel ingeleverd en is naar een ander hotel gegaan. Niemand heeft kunnen achterhalen wat er precies gebeurd is. Op naar de derde etage. Daar zijn diverse soorten activiteiten. Vroeger was dit de verdieping waar de nanny's met de kinderen van gasten verbleven. Diverse gasten hebben 's nachts naar de rececptie gebeld om te vragen of de kinderen konden stoppen met het rennen en ballen in de gang. Ondertussen werd geadvisseerd om zoveel mogelijk foto's van de gangen te nemen. Een paar dagen geleden nog had iemand wat vast weten te leggen. Als laatste liepen we naar de tunnel waar kinderstemmen gehoord worden en er vaak een oranje gloed op foto's terug te zien is. Wij knippen en knippen en verdomd.... er stond natuurlijk niks op. Alledrie hebben we niks gehoord, gevoeld of gezien in America's most haunted hotel.

Op weg naar Cheyenne. We rijden in een prachtige omgeving met snel stromende riviertjes, schitterende bergwanden. Even tijd om een foto te nemen. Er stonden al meerdere mensen en Roy zegt in ene: kijk, een long horn sheep. Wat hebben we toch een geluk. Twee stuks en ze kwamen steeds verder naar beneden. Daarna weer onze weg vervolgd. Na een uurtje verlieten we de schone natuur en ruilden we deze om voor de saaie snelweg. Maar wat zag mijn oog.... een bordje Cracker Barrel. Mijn favoriete restaurant. De laatste keer dat ik hier gegeten heb, is alweer vier jaar geleden daar ze niet overal zitten. Het smaakte weer voortreffelijk. Vandaag een nieuwe staat: Wyoming. Ook een nieuw weertype: zwaar bewolkt en stormachtige wind. Dat is wat minder. Rond half 8 kwamen we aan bij ons hotel. (gewoon in 1 x gevonden) Het wordt een voortzetting van My cousin Vinny syndroom, het hotel ligt naast een groot goederentrein station.
Tegelijkertijd kwam er ook een groep bikers aan. Dus even in de rij staan. Eenmaal aan de beurt: geen extra bed. Ja, het staat op de website en nee, we hebben het niet. Probleem... Uiteindelijk gekozen voor een ander hotel, Days Inn, een paar 100 meter verderop. Hier hadden we alledrie weer een eigen bedje. Het zag er allemaal prima uit. Beetje tv gekeken en proberen te slapen.

Amerika: Dag 02: Mile High City

Om half 5 hadden we er allemaal genoeg van en zijn we opgestaan. Thee en koffie gemaakt en wat ben je verpest met een senseo apparaat. Water wordt namelijk pas heet als je in het koffiezet apparaat doet. Ik gooi het maar op mijn jetlag. Om kwart over zes zaten we aan het ontbijt en namen we de plannen voor vandaag door. Koffers weer in de auto en op weg naar look out mountain waar we om kwart over zeven aankwamen. Daar was het iets frisser dan in Denver zelf. We hebben gewandeld, foto´s genomen van de vergezichten en we zijn naar het graf van Buffalo Bill en zijn vrouw geweest.

Terug naar de stad, eerste attractie: capitol state house. Parkeerplaats gezocht: kosten 6$ voor de hele dag. Erg schappelijk voor downtwon Denver. Terwijl naar het capitol state house liepen, kwamen we onze eerste eekhoorn tegen. Wederom door de security en op naar het visiter centre. Daar kwam een oudere man naar mij en vroeg of hij ons kon helpen. Alle tips zijn altijd welkom. Hij gaf ons diverse tips en folders voor in de stad, maar ook voor de rest van onze route. Hij nam nog een foto van ons voor het kantoor van de ´governor´ die helaas niet aanwezig was. Maar die zijn helaas mislukt. Ook adviseerde hij de tour van tien uur. Nog even water gehaald en gewacht tot de tour begon, die 45 minuten zou duren. De introductie van de tourguide duurde al 15 minuten en we begonnen elkaar al aan te kijken of dit nu zo´n slimme zet was. Nog even aankijken. De meneer vertelde heel interessante zaken, maar het tempo was veel te laag. Uiteindelijk zijn we ´m toch maar gesmeerd. Nog even zelf rondgehobbeld en toen naar buiten.

Op naar de US mint voor een foto, daar de tours 3 maanden van te voren zijn uitverkocht. Onze weg vervolgd in 16th mall street. Je verwacht veel winkels, maar het zijn hoofzakelijk restaurants. We kozen voor het Rialto cafe voor de lunch. Burger voor Roy, broodje voor Allette en buffalo meatloaf voor mij. Ik kan deze keer niet beweren dat mijn meatloaf beter is. Het vlees van de buffel is steviger en sterker/voller van smaak dan gehakt. Super lekker. Met een gevulde buik liepen we door naar het Money Museum als alternatief voor de US Mint. Security check (alweer)en we kregen een mooie sticker op de borst. Het museum op zich stelde niet zoveel voor. Er waren een aantal displays over de geschiedenis van het papier geld in Amerika. Ook een voorbeeld hoeveel 30 miljoen dollar is in briefjes van 100. (Heul veul) Ook kon je je eigen biljet ontwerpen, dus aan de slag met de krijtjes. En een saaie film. Bij weggaan mocht je je eigen money bag pakken. Een zakje met versnipperde dollar. Als een kind zo blij liepen we naar buiten. Oke, ik dan!!

Met de bus naar Coors field, het stadion van de Colorado Rockies. Dit ligt in een mooi stukje Denver. Gerenoveerde pakhuizen in oude stijl. Maar laten de rockies nu net spelen. We hebben de goedkoopste kaartjes genomen en zijn naar onze plekken gegaan. Helemaal boven in het stadion. We hadden goed uitzicht op het veld, ook al waren de spelers mini poppetjes. Het zonnetje scheen, biertje erbij. Wat kan een mens zich meer wensen op dat moment. Ja, een homerun en die hebben we ook gekregen. Voor de Rockies was het feest, want de laatste was ergens in 2010. We hebben een paar innings gekeken en erg genoten van de mensen die bij ons in het vak zaten. De zon werd op een gegeven moment wel heel erg heet en onze gezichten rood. Time to go, voordat de vellen erbij zouden hangen. Eerst even afkoelen in de schaduw en daarna nog even rond gelopen in het stadion. Roy heeft nog een mooie pet gescoord. Terug naar de bushalte. Bus naar het beginpunt genomen, terug naar de auto gewandeld. Daar was nog een eekhoorn en nu maar even de camera gepakt. Bij de auto aangekomen hebben we eerst de deuren maar even wagenwijd open gedaan, want het was superheet geworden.

De route naar Winterpark uitgezocht en rijden maar. Ondanks dat het spitstijd was, viel de drukte mee. Na een uur gingen we van de snelweg af en de bergen in. Was het nog 30 graden in Denver, hier koelde het snel af naar een graad of elf. Op een gegeven moment zagen we twee auto´s aan de kant staan en een andere auto draaide net en seinde ons met zijn lichten. Wat bleek: een beer. Vlug gestopt, camera´s gepakt en foto´s genomen. Geweldig. We kregen nog een waarschuwing dat we uit moesten kijken voor elanden op de weg. Dit was hun wandeluurtje.

Hotel voorbij gereden, gekeerd, hotel gevonden. Deze keer een super ruime kamer met ieder ons eigen bed in plaats van een opklapbed. Aan de overkant zat een 7/11. Wat spulletjes gehaald en Roy is even plat gegaan. Allette is gaan lezen en ik in de weer met de foto´s en verhalen. Ondertussen het tien over tien en ik ben nog klaar wakker, terwijl de andere twee liggen te meuren. Net nog even naar buiten geweest voor een laatste sigaret en er steekt gewoon een coyote over en loopt een paar meter verder langs me. Wat een geweldige eerste dag.

Amerika: dag 01: Lost in Denver

Dinsdagavond kwam Allette alvast naar Amstelveen. Lekker samen gegeten en alvast getoost op een top vakantie. Woensdag ging de wekker om half 5 en toen we naar de metro wilden lopen, begon het te plensen. Taxi gebeld, maar..... er was voorlopig geen taxi beschikbaar. Met het idee dat het meeste ernaast zou vallen, trostseerden wij toch maar de regen. We deden de voordeur open en het was droog geworden en onderweg naar de metro ging de zon ook nog schijnen.

Om tien voor zeven hadden we met Roy afgesproken en die was keurig op tijd. Ingecheckt en door de douane. Eerst even wat gedronken, tax free shoppen en wachten. De vlucht naar Detroit duurde een uurtje langer dan we verwacht hadden en dat was wat minder. De films waren niet echt interessant, daarnaast was het geluid slecht. Dan wordt het een lange vlucht. Maar keurig op tijd landden wij in Detroit.
Door de immigratie ging ook supersnel. Even op de koffer wachten en de koffer naar een andere band brengen. Om vervolgens weer een hele security check te krijgen. We zijn net 20 minuten uit het vliegtuig. Beetje nutteloos. Naar de volgende gate en wachten.....! Tien minuten voor het boarden moesten we in ene naar een andere gate. Nog lekker even een stukje wandelen. Deze vlucht was twee en half uur en toen waren we ook echt wel het vliegen zat.

Koffer gehaald en op naar auto. Wat krijgen we mee ... het blijft spannend. Eerst contract opgemaakt en de meneer achter de balie voegde Allette en Roy niet toe als extra bestuurders. Dus ik wijs hem er twee keer op, maar hij zegt dat het bij de exit gedaan wordt. Oke vriend, wat jij zegt. De auto: er stond een rijtje SUV's waar we uit konden kiezen. Helaas zat de explorer van twee jaar geleden er niet bij. Toen zijn we naar de kofferbakinhoud gaan kijken en kozen uiteindelijk de ford escape. Geen verkeerde auto, maar alles is net iets minder dan de explorer. Rondje over de parkeerplaats gereden en we are good to go. We rijden naar de exit en geven bij de mevrouw nog aan dat er nog twee bestuurders bijgevoegd moesten worden. Ja, boos telefoontje naar het kantoor en het duurde even. Resultaat: heeeeel veeeel auto's achter ons :-)

Navigatie ingesteld en op naar het hotel. De bitch beval: NEEM DE AFSLAG RECHTS op het allerlaatste moment. Ja, dat lukte niet meer, dus volgende afslag genomen met de gedachte dat ze zou herberekenen. Dat deed ze keurig. Na een kwartier blafte ze: BESTEMMING BEREIKT. We keken elkaar aan of ze dat wel meende, want we zagen geen motel en de omgeving was nu niet echt een motel omgeving. Bij het pompstation heb ik aan 6 mensen gevraagd of zij het wisten. Niemand kon ons helpen. Beetje rondjes gereden in de buurt, maar we zagen niks wat op super 8 motel leek. Na een uur nog maar weer eens gevraagd en deze mevrouw liet het me zien op google maps. Oke, we komen dichterbij. Maar we volgden niet letterlijk haar aanwijzingen op en reden gewoon gezellig nog een uurtje rond. Ondertussen stonden de ogen strak in de kop en was het humeur naar een dieptepunt gedaald.

Nog 1 keer met de navigatiebitch proberen en guess what: 15 minuten later waren we in een totaal ander gedeelte van Denver en hadden we het hotel gevonden. Ingecheckt, derde bed werd gebracht. Roy en Allette gingen plat en vertrokken naar droomland. Ik heb nog even gewandeld, sigaret gerookt, gelezen, muziekje geluisterd. Alledrie heel veel wakker, maar toch ook even bijgeslapen.

Macedonië: dag 06

's Ochtends waren we als eerste beneden voor het ontbijt. Er was net iemand bezig om de jammetjes bij de borden te leggen. Dus maar even buiten gaan lopen. Op het balkon stonden Cees en Marianne die vandaag 32 jaar getrouwd waren. Dus toegezongen. Binnen was er iets meer ingedekt. In plaats van een buffet kreeg ieder een glaasje aanlengjus, een blauw gekookt eitje, smeerkaas en jam en er kwam een mandje met brood op tafel. Karig allemaal en ook het humeur van de mensen was erg zonnig. Vandaag hadden we een druk programma. We begonnen met het St. Panteleimon Klooster. Prachtige fresco's met mooie heldere kleuren. Daarna reden we naar de Matka Vallei. Wat een stuk mooie natuur. Lang het water naar de kerk van St. Andrew gelopen. Klein en wederom prachtige fresco's. Op terras nog een kop koffie gedronken en terug gelopen naar de bus. Wat wilden hier graag nog wat langer blijven voor een wandeling!!! . In de bus vertelde Katarina dat we pas tussen vier en vijf zouden gaan lunchen. We vervolgenden onze weg via het nationale park: Mavrovo. Prachtig park en zo jammer dat we er alleen maar door heen rijden. Rond half 1 even gestopt voor wat kleine boodschapjes om de ergste honger te stillen. Wat granenkoekjes gegeten. Via het nationale park reden we naar het St. Jovan Bigorski klooster. Weer een stijle weg omhoog. Aangekomen kregen we te horen dat vrouwen een rok aan moesten. Gelukkig hebben ze die daar liggen met klittenband. Wij dames zagen er zo charmant uit!!! Binnen kregen we van een monnik in opleiding uitleg over de alles wat in de kerk aanwezig was. Jammer dat het op zo'n momotone manier ging. Daarna natuurlijk door het winkeltje gelopen waar zowel Allette als ik het niet kon laten om weer iconen mee te nemen. Terug in de bus in. Op naar het volgende klooster waar nonnen waren en een heilige relikwie. Een bot uit hand van een heilige en deze rook heel erg zoet. De geur bleef zeker een paar uur in mijn neus hangen. Vervolgenseen behoorlijk stuk rijden naar het gebergte van Jablanica waar we de lunch gaan hebben. Af en toe lekker liggen doezelen. Eenmaal in het dorp aangekomen, klommen sommige naar boven en anderen namen de taxi naar boven. Het eten stond al op tafel en zag er fanatastisch uit. Deze keer kregen we ook een Macedonische specialiteit: Gjomleze. Dit wordt hetzelfde bereid als spekkoek. Laagje voor laagje, met bloem, zout en olie en in een speciale pan bereid. Erg lekker. Daarna zijn we naar een aantal waterbronnen gelopen. Op naar Ohrid wat nog maar een kwartiertje rijden was. en om acht uur stond het avondeten weer op tafel. Veel werd er niet gegeten, daar we nog vol zaten van de 'lunch'. Toen begon het bruiloftsfeest en de wijn vloeide rijkelijk. Om drie uur ging het personeel naar bed en wij volgden een half uurtje later.!!

Macedonië: dag 05

Het ontbijt zou om tien voor zeven klaar staan, maar helaas werd dit pas kwart over zeven. Daarna haasten om de tanden te poesten en de koffers naar de bus te brengen, want half 8 zouden we vertrekken. Het werd een kwartiertje later. De e erste stop was de Smolari waterval. Flinke klim naar boven door een prachtige stuk natuur. Wat ook erg handig is om wandelschoenen voor de vakantie te kopen en vervolgens je gympen aan te trekken als je flink stuk moet gaan klauteren. Uiteindelijk bij de waterval aangekomen en er kwam nog water naar beneden ook. Even bijkomen, foto's nemen en toen weer terug. Naar beneden gaat toch altijd een stuk makkelijker. Op naar Skopje wat nog een flink eind rijden is, dus aftrappen met een wandeling was helemaal niet slecht. Het eerste gedeelte van de snelweg naar Skopje bestond uit keien. Geweldig!! Bus trilde aan alle kant, maar na zo'n kilometer of 15 kregen we weer asfalt. Tijdens de rit naar buiten gekeken en ondertussen een stuk van het reisverslag geschreven. Was niet altijd makkelijk alle gaten en kuilen in de weg. Aan het begin van de middag kwamen we aan in Skopje en werden afgezet bij het oude treinstation. In 1963 was hier een aarbeving van 9 op de schaal van richter. De stad was voor 80% verwoest. De klok van het treinstation staat nog steeds op de tijd van de aardbeving. Verder is er project gaand: Skopje 2014. In dat jaar moeten oude historische gebouwen zijn hersteld. Wij zijn via de hoofdwinkelstraat naar het Moeder Teresa gedenkhuis. We kregen uitleg van een gids die ons in een kwartier over het leven van moeder Teresa vertelde. Dit wist zij met zoveel bevlieging te doen, dat het een genot was om naar haar te luisteren. Haar grootste wens: naar India gaan om het graf van moeder Teresa te bezoeken. Er was ook een kleine tentoonstelling met foto's, brieven en andere spullen van moeder Teresa. Wat een inspirerende vrouw. Vervolgens liepen we via de plek waar vroeger het geboortehuis van moeder Teresa stond naar het restaurant voor de lunch. Weer een overdaad aan voedsel. Groot bord met salade, daarna soep, een groot stuk Macedonische mousaka, die gelukkig veel beter smaakte dan de vorige en een toetje. Daarna zijn we z'n allen naar de Turkse wijk/ bazaar gelopen. Het zal er enorm pitoresk uit. We kregen drie uur vrije tijd. We zijn met z'n tweetje door de bazaar gaan lopen. Veel van hetzelfde allemaal. Het meest indrukwekkende vond ik het middaggebed. In dit kleine stukje van de stad staan 6 moskee's en alle imams begonnen tegelijketijd aan het middaggebed. Van 6 kanten werd je toegezongen. Daarna zijn we op ons gemak door de winkelstraat gelopen. Nog even wat foto's genomen en naar het oude treinstation gelopen om te kijken of het museum wat was. We besloten van niet. Daarnaast zat nog een winkelcentrum waar we naar toe zijn gegaan. Ook een grote supermarkt, dus ons gemakje gekeken welke producten er te koop zijn in Macedonie. Hondenbrokken voor Obi two meegenomen. Daarna de begaande grond van het winkelcentrum bekeken. Toen buiten lekker op een bankje gaan zitten om op de rest te wachten. Ons hotel die avond lag halverwege op een berg even buiten Skopje. Het was een groot, indrukwekkend en oud staatshotel waar het onderhoud even stil van staat. Omdat wij altijd een kamer willen met twee losse bedden, krijgen wij altijd het kleinste kamertje. Andere spraken over balzalen en wij konden net onze kont keren. Beneden in de lobby mijn verhalen online gezet en ik werd door de Brabanters uitgenodigd voor een wijntje in het cafe 100 meter verderop. Wat een leuke idyllische tent. Deze meneer wist ook wat service was. Had je het koud, kreeg je een body warmer, had je een tas bij je, extra stoel om je tas op te zetten. En wat doen we: gaan we hier eten of in het hotel? We besloten toch maar in het hotel te eten. Foute beslissing. Het eten was koud en smakeloos. Om over het humeur en service van de bediening maar niet te spreken. Het kon gewoon niet slechter. Na het eten zijn we met de vaste feestneuzen, oke eigenlijk de hele groep op vier na, naar het cafe verder gegaan. Tafels bij elkaar geschoven. Heerlijk met zijn alle gezeten en vanwege het slechte eten (sommige van ons hadden alles laten staan) nog wat Macedonnische hapjes besteld. Heerlijk gezeten en gelachen met z'n allen. In het hotel nog een afzakkertje genomen.

Macedonië: dag 04

Gewoon weer lekker bijtijds opgestaan. Het douchen veroorzaakte een waterballet in de badkamer. Niet zo raar natuurlijk als je de douchecabine niet afkit!!! Het ontbijt was het beste van de vakantie tot nu toe. Voor het eerst was er ook yoghurt en waar iedereen zijn toevlucht in nam. Verder wentelteefjes, zoete en hartige pastry wat we hier nog niet eerder hadden gezien. Om haf negen in de bus en op weg naar het centrum (tien minuten rijden) voor een wandeling. Daar waren we snel klaar mee. Op naar de volgende stop: koffie break in een dorp waar echt niks te beleven was en de meesten van ons zijn op een terrasje gaan zitten. Daarna de bus in. Ondertussen reden we langzaam het binnenland in. Dat is goed te merken, want met enige regelmaat zaten we vast achter een trekker of nog leuker: een muildier en wagen. Hoe dieper in het binnenland, des te meer muildier en wagens. De landbouw bestaat hier uit druiven, tabak, perzikken, tomaten, natuurlijk paprika en op sommige plaatsen ook pinda's en katoen. Schapenhoeder is hier een normaal beroep. Voor ons westerlingen ook leuk om te zien. Diverse dorpen in het binnenland worden voor 80% bewoond door zigeuners. Te herkennen aan hun iets donkere huid. In deze dorpen het percentage paard en wagen ook erg hoog. De ecnomie van een stad/dorp is te herkennen aan de verhouding nieuwe auto's/ oude auto's.
Maar helaas, je zit in de bus en kan er dus niet echt foto's van nemen. Volgende stop: wijn museum. Ook deze was nog dicht en werd speciaal voor ons geopend. Door een leuke jongen moet ik bekennen. Het was klein en bij sommige atributen kon ik absoluut de link niet leggen met wijn: een poezentheepot bijv. !!!! Even rondgekeken en weer naar buiten waar een prachtig schouwspel aan de gang was. Macedonische bouwvakkers die een zebrapad aanleggen. Met tape eerst de vlakken afbaken. Dan inkleuren met drie man, twee met een kleine kwast, de derde met een kleine roller. Nummer vier is de baas en staat er bij te roken. Dan is de verf op en komt er een nummer vijf met een potje verf wat natuurlijk eerst door de grote baas moet worden goedgekeurd. Weer verder met schilderen... en waarom ze zebrapaden aanleggen: geen idee! Oversteken in Macedonie is voor eigen risico en voorrang verlenen omdat je op een zebrapad staat... daar doen ze niet aan.
Weer in de bus naar een van de hoogtepunten van de vakantie: de winery. We worden ontvangen door de eigenaar die ons ook de toer geeft. De winery is in 1928 opgezet door de keizer/koning van Servie voor zijn vrouw Maria. Hij zelf is er nooit geweest, maar zijn vrouw wel. Het buitenhuis staat er nog, maar begint langzaam te vervallen. Er is helaas geen geld om het restaureren. Daarna zien we een aantal stappen in het proces. Sommige zaken zijn enorm modern, maar bijv een truck die ze gebruiken komt uit 1968 en valt bijna uit elkaar (maar wel tomtom er in) Dan naar de kelder waar we nog wat historische verhalen krijgen. En... dan lunch en wijn....!!! Voorgerecht bestaat uit schalen met allerlei lekkers en een stuk schapenkaas. Daarbij proeven we twee witte wijnen. Een riesling die mij niet kon bekoren en een mooie sauvignon blanc. Het hoofdgerecht was varkens- en rundvlees met aardappels, kerrie risotto en een tomaten prutje!! Hierbij proeven we een rode wijn waarvan ik de naam alweer vergeten ben, volgens mij Varnac en daarna kregen we een merlot rechtstreeks uit het vat. De laatste was erg mooi. Als toetje iets met heel veel suiker, maar het was wel lekker. Op naar de winkel: mag ik aub allerbeste rode wijn die u heeft? En ik krijg een fles in mijn handen en vraag naar de prijs. Niet schrikken hoor: vier euro. De meesten mensen namen toch wel een paar flessen mee. Bepakt en bezakt weer in de bus op weg naar Strumcia. Helaas heb ik tijdens de reis liggen doezelen en ik schijn toch heel wat moois te hebben gemist. We zijn gestopt bij een oud klooster. Kaarsjes gebrand en terwijl wij uitleg krijgen over het klooster, komt er een paar toeristen binnen die uitgebreid te beginnen te fotograferen en te filmen. GRRRRRR, dat willen wij ook.
Buiten liepen drie jonge kittens waar ik natuurlijk niet vanaf kon blijven. Heerlijk geknuffeld met allemaal. Daarna weer in de bus op weg naar het hotel in Strumica. We zetten onze spullen op de kamer. Wederom een kleine kamer, maar we hebben een klein balkonnetje erbij. Beneden nog even een cole gedronken en daarna de bus weer in om naar het centrum van Strumica te rijden. We krijgen twee en half uur wat we al betrekkelijk lang vonden. We trapten af met de shopping mall en binnen een kwartier stonden we weer buiten. Nog een beetje rond gewandeld, mama even gebeld en toen maar samen met vier anderen een terrasje gepakt. Op de afgesproken plek kwam de bus even later aanrijden. Terug naar het hotel. Eerst nog even langs de kamer. Op het balkon hadden we gezelschap gekregen van een grote pauw. Die schrok toch wel van ons en vloog met een paar minuten weg. Toen eten.........! Binnen een half uur hadden we drie gangen weg moeten werken. Het personeel was zeer onbeschofd en het draaide bijna op ruzie uit. Daarna op het terras afkoelen met een glaasje wijn. Bijtijds naar bed, want de wekker gaat morgen vroeg af!!