The eagle sits down @ the red rocks

Om zeven uur zaten Roy, Allette en ik aan het ontbijt in de lobby. Dit was het eerste hotel met een ontbijtje erbij. Een grote kop koffie erbij, bammetjes geroosterd. Eenmaal wakker en met gevulde maag gingen we op padnaar de vortexen. (energiestromen) We reden naar het vliegveldje, want die was het meest dichtbij. Even zoeken, toen auto weggezet en aan de wandel. Natuurlijk waren er weer steile afgronden, waardoor ik niet alles heb kunnen zien. De vortex zelf hebben we niet gevoeld, maar wie weet wat het effect op langere termijn is. We hadden om kwart over negen met Mark afgesproken, maar hij was nog niet klaar. Gelukkig waren we nog net op tijd voor de trolley tour van tien uur. Eerst reden we een beetje door Sedona zelf om daarna een stukje de bergen in te gaan. Prachtig uitzicht, maar wel erg warm. We zijn gestopt bij een kerk..... Eerst buiten wat foto´s genomen. Toen naar binnen. Prachtig, maar simpel klein kerkje. Even gezeten en daarna een kaarsje gebrand voor mijn broer. In de giftshop zag ik allemaal leuke dingetjes, maar helaas geen tijd om af te rekenen, want de trolley ging weer weg. Dezelfde route weer naar beneden. Terug in het centrum zijn we lekker op een terras gaan zitten met een paar grote glazen koud drinken. Onze ober heette Nacho en als ons glas maar voor een kwart leeg was, wilde hij het alweer bij vullen. Dan ook een dikke fooi achtergelaten. Daarna hebben we de gratis shuttle genomen naar een ander gedeelte van het stadje, daar hebben een klein uurtje rond gestruind. Er was een schattige pitbull pup van elf weken met blauwe ogen. Helaas was deze niet te koop. Jammer!! Shuttle weer terug genomen en toen bij hetzelfde terrasje geluncht. Andere serveerster (helaas) en het eten was flauw en weinig spannend. Om twee uur hadden we een jeep tour gereserveerd en Roy besloot om niet mee te gaan. De magnetron maaltijd van gister was niet goed gevallen en hobbelen achter in een auto is niet zijn meest favoriete bezigheid. Hij ging lekker terug naar de kamer en wij stapten in een rode Jeep met een cowboy van wie we de naam alweer vergeten zijn. We noemen hem voor het gemak maar John Wayne. Het stukje door het stadje was nog zeer schappelijk. Hij wees ons een berg aan en vertelde dat deze berg thunder mountain heette. Hij vervolgde dat Walt Disney in Sedona heeft gewoond en dat deze berg zijn inspiratie was voor `Big Thunder Mountain` in disneyland. Nooit geweten. Al snel gingen we off road en Roy had de juiste beslissing genomen. OMG, wat een gehobbel. John stopte met enige regelmaat en vertelde vol passie over de geschiedenis van de Indianen en de vegetatie. De weg werd steeds hobbeliger, maar de jeep had behoorlijk veel pk en wist ons over obstakels vaker zeker 25 centimeter hoog te krijgen. De eind stop was bij een oude blokhut, die veel gebruikt is voor diverse films. Ook hier weer een groot stuk geschiedenis over de eigenaar, de homestead etc. Helaas zijn door de jaren heen flink veel stukken van de hut meegenomen, waardoor alleen de buitenkant er nog staat. Dezelfde weg weer terug. We hebben een fantastische rit gehad, een tip voor de beste shop om boots te kopen en hebben zelfs een half uurtje extra gekregen. Bij terugkomst in Sedona stond Roy al op ons te wachten. Vervolgens zijn we door de hoofdstraat gaan wandelen en hebben een beetje winkeltjes gekeken. Het was de bedoeling om even lekker te shoppen, maar na drie winkels binnen te zijn geweest, heb je eigenlijk alles wel gezien. Een pot nat. Ik heb nog een dirt shirt gekocht, een met een rare tekst geverfd met de rode aarde waar Sedona bekend om staat. We hadden van de Nederlanders de avond eerder gehoord dat het restaurantje bij het hotel goed te doen was, dus besloten we om daar te gaan eten. Eerst nog even chillen op de kamer, daarna naar het restaurantje gelopen. Eerst werden we in de grote zaal neergezet waar het best warm was, maar gelukkig opperde de hostess dat we ook in een andere ruimte konden zitten. Dat deden we en deze was beduidend koeler. Beter. Aardige serveerder en al snel stond ons drinken op tafel. Vanavond was het mijn beurt om de meatloaf uit te proberen. Het was goed te doen, maar een beetje flauw. (ja, ik heb kapsones, maar de mijne is echt beter) We hebben heerlijk gezeten en gegeten. Daarna terug naar het hotel, want morgen weer een early rise. Mark ging gelijk terug naar de kamer om nog wat te internetten en wij bleven beneden om nog een peuk te doen. We zaten wel heel erg lekker en al snel was Roy even naar boven gerend voor een paar biertjes. Er kwam nog een Amerikaanse dame bij ons staan, waarmee nog een tijd hebben gesproken. Op de kamer nog even op internet gekeken hoe laat de wedstrijd van de Arizona Wildcats zou beginnen. Tijd voor een grote teleurstelling: de wedstrijd was gewoon uitverkocht. Later dan gepland en bedroefd zijn we het bed ingedoken.

The eagle is gonna take some nice pics @ antelope canyon

The eagle is looking for a beautifull sunset

Het wekkertje liep om kwart over zeven af. Tijd voor mijn ochtendritueel en ik doe de kamerdeur open en kijk naar buiten. Ik roep iets naar Allette dat er verder op een kudde koeien en herten staan. Er loopt een man voorbij en zegt: goedemorgen. Nederlanders, je komt ze echt overal tegen. Verder is vandaag WASDAG! Tijd voor schone spijkerbroeken, shirts etc. Uit eindelijk werd het half negen, maar dat was niet erg. Het washok ging pas om half negen open. Drie machines vol. Ik bleef bij de was, Mark ging weer terug naar kamer en Roy en Allette gingen ontbijt scoren. Toen zij terug kwamen, waren de machines klaar en kon alles in de droger. Buiten heerlijk aan een picknick tafel gezeten en lekker gegeten. Het was weer een prachtige dag met blauwe lucht en het zonnetje. Nadat de drogers klaar waren, was een deel nog niet droog. Die opnieuw aangezet, de rest weggevouwen. Vlug de koffers ingepakt en weer on the road. Ik pakte het eerste stuk van de route. Na zo´n anderhalf uur nam Allette het over. Nog even gestopt bij Jacobs Inn voor een plaspauze en toen op weg naar de Grand Canyon North Rim. Soms zie je wel eens een bordje over het hoofd en rij je per ongeluk te hard. We passeerden een politieauto. Even later zat die zelfde politieauto achter ons. Een plek gezocht om te stoppen en ja hoor, we waren de l*l. We reden 13 miles te hard toen hij ons klokte. Daarnaast was hij erg chagrijnig omdat hij gister en vandaag twee buffalo´s heeft moeten afschieten die aangereden waren. Dat we niet direct waren gestopt, hielp ook niet echt. Eerst kregen we een enorme preek, toen moest hij weten wie de auto had gehuurd en bij wie. Het liefste zou hij ook de papieren willen zien, maar die zaten in mijn koffer en ik mocht de auto niet uit. Met het rijbewijs van Allette ging hij in zijn eigen auto zitten en bleef een minuut of tien weg. Het kan langer of korter zijn geweest, gevoelsmatig duurde het een uren. We wisten allemaal niet zo goed wat te doen of te zeggen. Op een gegeven moment schreeuwde hij dat Allette naar hem moest lopen. Als de eerste beste crimineel moest ze lengte, kleur haar & ogen en gewicht opgeven. Vervolgens kreeg ze de boete mee. Terug in de auto gauw weg gereden. Bij de eerste beste gelegenheid om te stoppen, zijn we uitgestapt en hebben lekker even een vette peuk gerookt. Schade $ 157. Meteen gezegd dat we deze met z´n allen gaan betalen, want het had ons allemaal kunnen overkomen. Allette wilde niet meer rijden, wat ik me heel goed kon voorstellen en ik heb het stuur weer overgenomen. Verder op weg naar de grand canyon lodge. Auto geparkeerd, naar het visitors centre gelopen. Mark heeft bij de ranger gevraagd wat we het beste konden doen in de tijd die we tot onze beschikking hadden. Daarna zijn we ingecheckt, tafeltje voor ´s avonds in het restaurant gereserveerd, broodje en pizza slice gehaald en onze koffers naar de cabin gesleurd. (ze worden iedere dag zwaarder) Nu bleek dat er maar 3 bedden waren, een stapelbed en een klein twee persoons bed. Nu slapen Allette en ik allebei erg slecht, dus samen in zo´n klein bed is geen optie. Nog met de receptie gebeld, het enige alternatief was de kussens van de bank op de grond. Niemand wilde op de grond slapen en om een ellelange discussie te ontwijken, heb ik mezelf opgeofferd. Met Allette afgesproken dat als het niet meer te trekken was, ik alsnog in bed zou kruipen. Problem solved. De rest ging eerst een kleine hike in de buurt van het hotel doen en ik nam even een half uurtje alone time. Lekker met mijn colaatje op het stoepje van de cabin gezeten. Muziekje geluisterd, sigaretje gerookt en heerlijk naar de eekhoorns, chipmunks en de prachtige natuur gekeken. Toen ze terug waren, spullen gepakt en naar de auto gelopen. We zouden naar twee plekken gaan, waarvan 1 voor zonsondergang. Ik reed en raad eens......... ik mocht weer gezellig de slingerbochten door de bergen rijden op een heel smal weggetje. Na een half uurtje waren we bij het eerste punt, Roosevelt nog wat. Kleine wandeling langs de canyon. Voor mij was het redelijk te handelen, omdat tussen het pad en de canyon nog een paar meter zat. Na een tijdje lopen.. had ik nu de auto afgesloten?? Terug gelopen en gelukkig, ze was op slot. Geen zin meer om terug te lopen en ik ben lekker op een soort van bankje gaan zitten met uitzicht over de canyon. Op naar het volgende punt. Eerst lekker een stuk gewandeld en we waren precies op tijd voor de zonsondergang. Natuurlijk stonden er meer mensen te kijken en te fotograferen. Prachtig mooie plaatjes geschoten. Ik hoop dat ik straks eindelijk tijd heb om foto´s te uploaden. Daarna weer terug gelopen in de schemer naar de auto. In het pikkedonker naar beneden rijden, leek mij niet zo´n goed plan en Mark had er geen moeite mee. Gelukkig geen tegenliggers. Helaas afslag gemist, dus rondje extra van het huis. Rond achten waren we weer terug bij de cabin. Nog een drankje gedaan in de saloon en rond kwart voor negen konden we eindelijk aan tafel. Het restaurant zag er uit als een vreet schuur, maar de kaart was erg verrassend. Elisabeth bediende ons en deed dat heerlijk op de Amerikaanse manier. Ze vertelde over de speciale wijnen die die avond per glas te krijgen waren. Er zat een witte wijn uit Sonoma bij. Mark had ook wel trek in witte wijn en we bestelden een fles. Ik mocht proeven en geloof me: dit is mijn wijntje uit 2003. Even later kwam het eten en wat op de kaart er goed uit zag, was in het echt nog beter. Allette had wederom een salade, Roy meatloaf (goed, maar die van mij is beter), Mark raviolie en ik had pasta met spinazie, champignons etc. We hebben met z´n allen zitten smikkelen. Er was geen ruimte meer voor een toetje. De wijn was nog niet op en ik heb ´m lekker mee naar de cabin genomen. Eenmaal bij de cabin zijn Allette en ik nog een stukje gaan wandelen om te genieten van de prachtige sterrenhemel. Er was nog een glas wijn over, die heb ik lekker ingeschonken en ben nog een tijdje op mijn stoepje buiten de cabin gaan zitten.

The eagle is afraid of hights

The eagle goes back to nature

Bijtijds opgestaan, want we wilden de strip nog even onveilig maken. Niet dat er veel aan is overdag. Koffers voor het grootste gedeelte ingepakt en toen op weg om de laatste souveniertjes in te slaan. Gelijk ook maar even broodjes voor onderweg meegenomen. Om 11 uur stond iedereen paraat en we were about to hit the road. Maar we moesten eerst even langs het vliegveld om Mark als rijder bij te schrijven. Dat was nog even gedoe. Toen we de auto ophaalde, zei Hertz SF dat het geen probleem was, maar Herts LV wilde geld zien. Luid geprotesteerd, man wilde geen concessie doen, maar uit eindelijk hebben we 86 $ bespaard, want het kon toch in ene. Oke dan, nu gaat Mark zijn vakantie echt beginnen wanneer hij achter het stuur kruipt. Gelukkig vindt hij het ook niet erg om snelwegen te rijden. Muziekje op en gaan. Na een uurtje even gestopt voor een verfrissing en even de benen strekken. Gelukkig was Zion National Park niet heel lang rijden en we kwamen tussen drie en half vier aan en besloten om direct het park in te rijden. Gelukkig vonden we relatief snel een parkeerplaats, want het was erg druk in het park. Via het visitors centre, een beker gekocht, want in het park staan overal drinkwater punten waar je je beker kan vullen. Daarna met de shuttlebus naar de laatste stop gereden waar we de riverwalk gingen wandelen. Camera´s in de aanslag en die hebben we veel gebruikt. Gelijk bij de eerste afslag naar de rivier een kleine pauze en veel foto´s gemaakt. Veel met de sluitertijd gespeeld enzo. Heerlijk. Op ons gemak het pad af gelopen en we werden afgeleid door erg brutale eekhoorns. Wat wel weer leuke plaatjes opleverden. (ik hoop dat ik in Sedona tijd en snelheid heb om foto´s up te loaden) Terug gelopen en de shuttle bus genomen naar weeping rock. Klein stukje klimmen en wederom prachtig natuurschoon. Daarna terug gelopen naar de bushalte. De shuttle bus kwam snel en het was ondertussen ook al donker aan het worden. De chauffeusse ging op een bepaald moment langzamer rijden en vertelde dat elke avond wilde kalkoenen in dezelfde boom ging zetten. Gelukkig is het me gelukt om er 1 op de foto te krijgen. Toen we eenmaal weer bij het visitors centre waren aangekomen, was het al pikkedonker en was er mooie sterrenhemel te zien. Iets wat je in de Randstad niet te zien krijgt. Helaas kan je zo iets niet vast leggen op een foto. De auto gezocht (grote parkeerplaats) en op naar het dorp, tijd om te eten. We zijn gestopt bij Willie´s nog wat. Het zag er cowboyachtig uit en we konden al snel aan tafel. De kaart zag er super uit dat we allemaal nog blijer werden dan we al waren. Mark nam kip, Allette een salade (voor de verandering), Roy een burger en ik had country fried chicken met guacemole. Het zag er niet alleen goed uit, het smaakte voortreffelijk. We besloten direct om er ook te gaan ontbijten. Speciaal voor Allette en Roy, die graag yoghurt met fruit wilden. Daarna zijn we naar het hotel gereden. Oeps, lobby dicht en dachten nog wel dat we keurig op tijd waren. Niet wetende dat we een tijdzone waren gepasseerd. Het was al half elf in plaats van half tien. Super hotel: op de deur hing een briefje voor ons met de kamernummers en dat de sleutels in het slot zaten. Morgenochtend registreren was prima. Kamers zagen er goed uit. Nog even vlug internet gecheckt en toen slapen, want we wilden weer bijtijds opstaan. Wekker gezet en oogjes dicht, hopen we.

The eage is still in Vegas

Mark had aangegeven niet mee naar de Hooverdam te willen en bleef lekker in zijn bedje liggen. Om half negen meldde Roy zich op onze kamer en zijn we naar de auto gelopen. Halverwege, bij Boulder City hebben we heerlijk ontbeten bij starbucks. Zo´n twintig minuten later waren we bij de Hooverdam. Eerst moesten we via een controle point rijden en we zagen er betrouwbaar uit want we mochten doorrijden. Over de dam gereden op zoek naar een parkeerplekkie, waar we bij de tweede parkeerplaats al in slaagden. Scheelt een behoorlijk stuk wandelen met de hitte. Nog even foto´s genomen bij het Arizona staat bord. Toen over de dam gewandeld. Op ons gemakje gewandeld, foto´s genomen en weer terug gelopen via de andere kant van de dam naar de auto. Weer terug gereden, bij een pompstation foldertjes gehaald van de outlet malls voor het adres en Lucy bracht ons daar keurig naar toe. Time for a shopping spree!! Helaas, helaas, de mall was erg ongezellig, onbekende winkels. Maar ik ben wel geslaagd voor een aantal zaken. Ik heb twee paar all stars gekocht. Roy had nog een levi´s op de kop weten te tikken en Allette helaas niks. Terug naar de auto gewandeld in de bloedhete zon en we hadden geen zin meer om naar de andere outlet te rijden. Terug naar het hotel, auto weggezet en spullen op de kamer gedropped. Daarna de strip op. Naar de forum shops gewandeld voor onze volgende spree. Nu was het voor mij zes jaar geleden dat ik er was en toen werd er veel verbouwd. De mall bestaat nu voornamlijke uit hele dure merk zaken. Toen maar bij een tentje gaan zitten voor een ijskoude. Daarna via de strip terug gelopen. Allette dook nog wat winkeltjes in en Roy en ik zijn naar de Glacier Bar gegaan, waar het aangenaam koel was. Allette kwam na een half uurtje en toen zijn we terug gelopen naar het hotel. Mark was ook op de kamer en het was tijd voor onze eerste gezamelijke maaltijd. Deze keer werd het wel de outback en Mark was zo slim geweest om al vast te reseveren waardoor we gelijk aan tafel konden. Helaas was de airco stuk en het was onaangenaam warm. Maar het eten was lekker. Begonnen met een blooming onion en daarna had ik een lekker stuk vlees. Mark ook aan de biefstuk en Roy & Allette aan de kip. Tuurlijk veels te veel, dus geen ruimte voor een toetje. Maar wel voor een hurricane, dus op naar HR! Drankje op en toen de benenwagen genomen naar Treasure Island voor de Sirene show. Rennen, want hij begon om 10 uur en we moesten nog een behoorlijk stuk wandelen. Even over tienen kwamen Mark en ik aan. (Allette en Roy waren we in het geren kwijt geraakt) en het was net bezig. Persoonlijk vond ik er niet zo heel veel aan, maar wel leuk dat ik hem gezien heb. Daarna even opdrogen, want het was nog steeds heet en dan is rennen niet fijn. Op naar het Venetian, waar Allette en ik nog een heel stoer Harley shirt hebben gekocht. Toen op de piazza wat gedronken. Daarna via de strip naar Gill´s waar Mark de roulette tafel onveilig gaan maken. Nu is dit niet zo´n gezellig casino, dus wij besloten om via de strip naar het hotel te lopen. Maar ja, hitte, veel lopen resulteert in voetjes die veel auw doen. TAXI!!!! We wilden nog wel even naar het HR en de chauffeur zou ons brengen. Alleen reed hij wel heel raar. Vergeten dat er twee hard rock cafes zijn, 1 aan de strip en 1 ver weg van de strip en hij bracht ons naar de laatste. Gelukkig is een UTurn gauw gemaakt en tien minuten later zaten we aan de bar. Mojito´s en hurricanes. LEKKER!! Daarna naar het hotel terug gelopen. Roy en Allette gingen nog even wat foto´s nemen en ik ben naar de kamer gelopen, want mijn benenwagen had geen benzine meer.

The eagle goes gambling

Toch even slikken toen de wekker ging, maar snel onder de douche en koffer weer ingepakt. Auto vol geladen, naar het restaurant gegaan voor een uitgebreid ontbijtbuffet. Heerlijk, er was van alles: biscuits met gravy, eieren, spek, hashbrowns, maar ook lekker veel vers fruit. Dus een bordje fout ontbijt met ei etc en een bord vers fruit voor de vitamientjes. Met drie volle buiken op weg naar Bad Water. Na een half uurtje, drie kwartier rijden kwamen we daar aan. Auto weggezet en gaan lopen. Helaas was het grootste gedeelte nog in de schaduw. Foto´s genomen van het plasje water, van de modder vermengd met zout, van de vergezichten. Toen een stuk gaan wandelen richting de zon. Ook daar de nodige plaatjes geschoten en terwijl we langzaam terug liepen naar de auto, kwam de zon over de bergen heen waardoor alles er anders uitzag. Camera´s weer gepakt. Vervolgens in de auto gestapt en naar de devils golfcourse gereden. Daar zijn prachtige zout anemonen, of ze zo heten, weet ik niet, maar zo noem ik ze. Helaas waren ze er niet. Toch nog een flink end gelopen, maar helaas helaas. Vervolgens naar artist pallet gereden. Ook dat was wat minder, omdat de felle zon op de berg scheen en daardoor de kleuren was flets werden en niet goed er uit kwamen. Ook nog geprobeerd om foto´s te nemen met een zonnebril voor de lens. Ook dat hielp niet echt. Weer in de auto en op weg naar SIN CITY!Een uurtje voor Vegas heb ik het stuur van Allette overgenomen, want ik wilde graag Vegas binnen rijden. Dit is namelijk de vakantie om grenzen te verleggen. Het eerste stuk was peanuts, in de buurt van Vegas werd het al drukker en in ene zit je op een achtbaansweg. Vervolgens ben ik ook nog eens zo eigenwijs om onze Lucy (navigatiesysteem) te wantrouwen en rijd helemaal verkeerd, waardoor we via Tropicana Avenue Vegas binnen rijden in plaats van de strip. Desalniettemin: ik ben op zaterdagmiddag Vegas binnen gereden. Parkeergarage van het MGM opgezocht en dat is ook al weer 1 van mijn favoriete bezigheden: met een grote auto in een parkeergarage rijden. Maar zonder schade de auto weggezet. Toen ik uitstapte, moest ik wel even juichen, maar met klotsende oksels. Koffers uit de auto en op naar de lobby. Het blijft iedere keer toch verrassend hoe groot de hotels zijn. Inchecken was voor ons geen optie, daar de kamers op Mark zijn naam stonden. Daarom hebben we onze koffers afgegeven en zijn op zoek gegaan naar een tentje om iets te eten. Mark sms’te dat hij was geland en er aankwam. We hebben lekker onze broodjes gegeten en zijn toen naar buiten gegaan om Mark welkom te heten. Maar al wie kwam, geen Mark. Toen het sms’je van Mark, die al lang binnen stond. Dat was dan ons welkomstcomité. Dan volgt natuurlijk het begroetingsgedeelte: hoe was je vlucht, hoe voel je je? En: hebben jullie het naar je zin, veel gezien en gedaan? Daarna is Mark in de rij gaan staan om in te checken en wij hebben onze koffers weer opgehaald. Onze kamers zaten op de vijfde etage en helaas keken we uit op een dak in plaats van dat wie iets van de strip meekregen, maar de kamers waren top. Ruim, mooi ingericht. Even opfrissen en toen met z´n allen naar beneden om wat te drinken en lekker bij te kletsen. Wij zijn in een restaurantje gaan zitten voor een half uurtje. Daarna is Mark naar de kamer gegaan om even uit te rusten van de jetlag en hij was nog steeds een beetje grieperig. Wij zijn met z´n drietjes de strip opgegaan. Winkeltje in, winkeltje uit en dan tot de ontdekking komen dat Aladin Planet Hollywoord is geworden en de dessert mall heeft nu ook een andere naam. Er kan veel gebeuren in zes jaar. Na al dat lopen in de hitte hadden we wel trek in iets verfrissends. In Ceasars Palace in een bar gedeelte gaan en lekker een biertje gedronken. En gewoon een sigaretje erbij roken!! Dat voelt nu heel raar aan om binnen te roken. Terug naar het hotel waar we Mark hebben opgehaald. Op zoek naar outback. Er zitten er 2 op de strip en de eerste waren we al kletsende voorbij gelopen. De andere was een behoorlijk eind lopen. Eindelijk aangekomen, bleek dat we 30 minuten op een tafeltje moesten wachten. Ondertussen was het al negen uur en vielen we bijna om van de honger. Terug gelopen naar Harrahs casino en daar voor het buffet gekozen. OMG, geen slechte keuze. Er was zo ontzettend veel dat je wel vijf keer alleen voor de hoofdgerechten kon opscheppen. Niet gedaan natuurlijk, maar de verleiding was groot. Allette en ik hebben heerlijk lopen bunkeren, terwijl de jongens het wat rustiger aan deden met opscheppen en hadden een plekkie voor het toetje overgelaten. Chocolat cake, cheese cake, key lime pie en noem maar op. Bomvol en bomvol en besloten om toch terug te lopen naar het hotel om het eten wat te laten zakken. Wij wilden graag de waterfontein zien bij het Bellagio en Mark besloot om alvast naar de kamer terug te keren. Hij had er natuurlijk ook een behoorlijke ruk opzitten. Wij hebben een mooi plekkie gezocht en voelden ons helemaal Ocean 3. Gefilmd, foto´s genomen en verder gewandeld. Toen liepen we langs HR en tja, we moesten nog steeds een hurricane nuttigen. Op naar de bar en jeaz, wat een andere begroeting dan in SF. Ga lekker zitten, wat kan ik voor jullie inschenken, hurricanes: goeie keuze. Als jullie nog wat nodig hebben, my name is Keith. Super. Heerlijk gezeten, lekker muziek geluisterd en toen we weg gingen nog even met de interactieve muur gespeeld. Dat is een hele grote touch screen waar foto´s rond draaien. Die kan je aanklikken, met je handen groter en/of kleiner maken en informatie er bij aanklikken. Super, moeten ze in Amsterdam ook hebben. Via de shop, waar ik een kick ass shirt heb gekocht. Terug naar het hotel waar we snel in een diepe slaap vielen.

The eagle is gonna sweat

Vandaag weer vroeg op, weer broodjes en yoghurt gehaald en om half 9 zaten we in de auto. We reden via Tioga Pass naar Death Valley. Roy reed en ik kroopop de achterbank waar ik al snel weer in slaap viel. Af en toe werd ik wakker door een noodstop. Remmen in deze auto gaat nog niet helemaal soepel bij sommige van ons. Regelmatig gestopt voor foto´s en sneller dan verwacht waren we het park weer uit. Bij een tank station gestopt voor lunch, die bestond uit een pizza slice en een cola. Op weg naar Death Valley. Nadat we echt de bergen uit waren, heeft Allette het stuur overgenomen van Roy en ben ik naast Allette gaan zitten en was het Roy zijn beurt om op de achterbank te mogen slapen. Voor Allette was het de eerste keer in een automaat, dus op het kleine parkeerplaatsje naast de snelweg een paar keer naar voren en naar achter gereden om de auto te verkennen. Wat de mensen van de auto die ook geparkeerd stonden, maar een raar schouwspel vonden. En de snelweg op. Nog een keer een pitstop gemaakt, auto afgetankt en in principe in 1 ruk naar Death Valley gereden. Tegen vieren reden we Death Valley binnen en het eerste bord was al hoopgevend voor twee van ons: Danger of heat: EXTREME!!!!! Eerste stop: visitors centre om onze pas te laten zien. CLOSED. Oke, doorgereden naar de sand dunes. We stapten uit en hadden al op de thermometer in de auto gezien dat het 100 graden fahrenheit (38 graden) was, maar als je dan buiten komt, valt een gloeiend hete deken over je heen. We zijn richting de duinen gelopen en hebben een paar foto´s genomen, nog even plassen en gauw terug naar onze nieuwe BFF: de airco. Volgende afslag: salt creek, die droog bleek te zijn. Laatste stop: het grote visitors centre, die al gesloten was. Jammer, jammer. Ingecheckt en naar de kamer gegaan. Ook daar snel de airco aan. We wilden graag de zonsondergang op Zabrikski point zien, dus we zouden nog even chillen en hadden om kwart voor zeven afgesproken. Liggend op bed met de remote in de handen een beetje kanelen aan het surfen, totdat ik naar buiten kijk en zie dat de zon in ene een stuk lager staat. Vlug in de eerste versnelling, spullen bij elkaar gepakt, Roy gehaald en in de auto gesprongen. Allette was ondertussen zo vertrouwd met de auto dat ze ons op hoge snelheid naar zabriski point reed. Helaas waren we net te laat, maar op tijd genoeg om mooie plaatjes te kunnen schieten. Tijdje rondgelopen, gezeten en genoten. Weer terug naar Furnance Creek. Shoppen in de general store, water en supplies voor de volgende dag. Toen tijd om lekker te eten. Tuurlijk is het top druk en we moesten een kwartiertje wachten voor een tafeltje. Al snel stonden er drie grote glazen water op tafel, die na een middagje woestijnen snel leeg waren. Gelukkig was er een hele lieve oude dame die de glazen regelmatig bijvulde. Allette ging voor een salade, Roy voor een burger en ik voor spagetti and meatballs. Helaas was de normale bud op en lieten we ons verleiden tot een bud light. Dat was eens, maar dan ook nooit weer. Wat een bagger. Het eten daarentegen was heerlijk. Veel te veel natuurlijk, dus halve borden gingen terug. Alleen Allette had goed haar best gedaan. Naar de kamer terug gelopen en snel onder de wol. Wekker gaat morgen om kwart over vijf. We willen graag voor de warmte naar alle bezienswaardigheden en op tijd in Vegas zijn, omdat Mark aankomt.